Sielunvihollinen
Katu viettää alla jalan, kaupungit niin suljetut
Niin suljetut kuin silmät asukkaiden mielisokeiden
Niiden karkeuksia kuunneltu on hyvä tovi, ikuisuus
Jos on jossain vielä kauneutta, se löydy ei ponnistelematta
Ei ole turhia päiviä, tai jos on on koko elämä
Niin turhaa, ettei sitä siedä ajatella tänään
Eikä liene rangaistus, jos käymme hetken yhtä matkaa
Kun hirviöiksi paljastumme, onko hyvät päivät valhetta sittenkään
Vihollinen sielun tietää mihin lyödä syvät haavat
Jotka eivät parane kuin hitaasti, niin hitaasti
Jos ollenkaan
Rajattoman reunamailla, kulkureiteillä kohtalon
Silmämme samaa ikiunta katsoo salain kalvamaa
Siis nosta minut pystyyn, nosta, en itse pääse nyt
Siis nosta pystyyn nostathan, vaikka katuisit myöhemmin
Käy tanssiin, käy uhmaan, ei pelko ole turhaa
On viimeinen ilta ennen syntiinlankeemusta
Inimigo da Alma
A rua se estende sob os pés, cidades tão fechadas
Tão fechadas quanto os olhos dos moradores cegos de mente
Suas asperezas foram ouvidas por um bom tempo, uma eternidade
Se ainda há beleza em algum lugar, não se encontra sem esforço
Não há dias inúteis, ou se há, é a vida toda
Tão inútil que não se pode suportar pensar nisso hoje
E não deve ser punição, se caminharmos juntos por um momento
Quando nos revelamos como monstros, será que os bons dias eram mentira afinal?
O inimigo da alma sabe onde desferir feridas profundas
Que não cicatrizam senão lentamente, tão lentamente
Se é que cicatrizam
Nas margens do ilimitado, nos caminhos do destino
Nossos olhos contemplam o mesmo sono eterno, coberto de segredos
Então me levante, me levante, não consigo me erguer agora
Então me levante, por favor, mesmo que você se arrependa depois
Vá dançar, vá desafiar, o medo não é em vão
É a última noite antes da queda em pecado