Mandulinata 'e Ll'emigrante
Quanta miglia ha fatto 'o bastimento!
Sóngo giá tante ca nisciune 'e cconta.
Ma n'arpeggio doce porta 'o viento,
Na canzone, mentre 'a luna sponta.
Si' tu, si' tu,
Cittá d''e manduline,
D''a giuventù,
D''e suonne, d''e ciardine.
Si' tu ca t'avvicine
A nuje, triste e luntane,
Quanno 'e ccanzone
Ce parlano 'e te!
Stanno zitte e mute ll'emigrante.
Só' mutive ca ogne core 'e ssente.
Nun è na canzone, ne só' ciento.
Danno 'a bona nova a tutt''e viente.
Si' tu, si' tu,
Cittá d''e manduline,
D''a giuventù,
D''e suonne, d''e ciardine.
Si' tu ca t'avvicine
A nuje triste e luntane,
Quanno 'e ccanzone
Ce parlano 'e te!
Si' tu ca t'avvicine
A nuje triste e luntane,
Quanno 'e ccanzone
Ce parlano 'e te!
Mandolinata do Emigrante
Quantas milhas já percorreu o navio!
Já são tantas que ninguém conta.
Mas um arpejo doce traz o vento,
Uma canção, enquanto a lua surge.
É você, é você,
Cidade dos mandolins,
Da juventude,
Dos sonhos, dos jardins.
É você que se aproxima
De nós, tristes e distantes,
Quando as canções
Falam de você!
Estão quietas e mudas os emigrantes.
São motivos que todo coração sente.
Não é uma canção, são centenas.
Dão a boa nova a todos os ventos.
É você, é você,
Cidade dos mandolins,
Da juventude,
Dos sonhos, dos jardins.
É você que se aproxima
De nós, tristes e distantes,
Quando as canções
Falam de você!
É você que se aproxima
De nós, tristes e distantes,
Quando as canções
Falam de você!