Zondagmiddag Matinee
Wat is het theaterleven toch een vreselijk gek bestaan
Steeds je geven om te leven ander blijf je onderaan
Voor het publiek de romantiek
En voor jou een elastiek
Knellend om je dertiere
En dat net op een premiere
Of een spijker in je schoen
En maar lachen voor je poen
Terwijl de hete spotlights zoemen
En je lichaam dat gaat zweten
Als je woorden bent vergeten
Maar na afloop krijg je bloemen
Afgepeigerd, nog wat daas
Maar nu moet u mij eens noemen
Wie krijgt heden na een werkdag
Nou nog bloemen van zijn baas
refr.:
Zondagmiddag matinee
Buiten schijnt de gouden zon
In het theater, stil en koud
Schijnt alleen wat klatergoud
Als ik dit vandaag maar aankan
Niets wat mij nog op kan beuren
Maar wat zit ik toch te zeuren
Over vijf minuten aanvang
En dan kijk je door het gaatje
Van het voordoek in de zaal
Je familie is gekomen
En ze zijn er allemaal
Vader, moeder, wat benauwd
Strakkies gaat er nog wat fout
Onze dochter op de planken
Als ze opkomt ga ik janken
Vader, die gaat veelste ver
Onze dochter is een ster
Met het water in je handen
Lees je 's morgens in de kranten
Zij heeft ook haar zwakke kanten
Kijk de lichten die gaan branden
Draaien in de juiste stand
En ik klapper met mijn tanden
Oh vanmiddag moet ik zeggen
Zat ik liever op het strand
refr.
Over twee minuten aanvang
Het kan ieder overkomen
Zo'n bui zet je niet stop
Voor je schrei zult niet schromen
Want het doek gaat toch wel op
Voor artiesten geen pardon
Want de show die must go on
Het orkest dat gaat de bak in
En dan krijg je al wat meer zin
En de buhnemeester zegt
Ik heb je spullen klaargelegd
Ja, dat is een ouwe taaie
Weinig volk kan hij wel tegen
Wacht maar, strakjes komt de regen
En dan zit je afgelaaien
Het orkest begint wat traag
Laat die rotbui nou maar waaien
Kom je moest perse het vak in
Want je wilde toch zo graag
refr.
Aanvang, dames en heren aanvang
Matinê de Domingo à Tarde
O que é essa vida de teatro, tão maluca e estranha
Sempre se esforçando pra viver, enquanto outros ficam pra trás
Para o público, a romantização
E pra você, uma pressão
Apertando sua cintura
Justo na estreia
Ou um prego no seu sapato
E você só rindo pelo seu dinheiro
Enquanto as luzes quentes zumbem
E seu corpo começa a suar
Quando você esquece as falas
Mas depois recebe flores
Exausto, meio tonto
Mas agora me diga uma coisa
Quem recebe flores do chefe
Depois de um dia de trabalho?
refr.:
Matinê de domingo à tarde
Fora brilha o sol dourado
No teatro, frio e silencioso
Brilha só um pouco de brilho falso
Se eu conseguir aguentar isso hoje
Nada que me faça levantar
Mas por que estou reclamando tanto?
Faltam cinco minutos pra começar
E então você olha pelo buraquinho
Da cortina na plateia
Sua família está lá
E todos vieram te ver
Pai, mãe, um pouco nervosos
Daqui a pouco vai dar alguma coisa errada
Nossa filha no palco
Quando ela entra, eu vou chorar
Pai, ele vai longe demais
Nossa filha é uma estrela
Com a água nas mãos
Você lê de manhã nos jornais
Ela também tem seus pontos fracos
Olha as luzes que começam a brilhar
Girando na posição certa
E eu estou batendo os dentes
Oh, esta tarde eu tenho que dizer
Que preferia estar na praia
refr.
Faltam dois minutos pra começar
Isso pode acontecer com qualquer um
Esse tipo de crise não para
Antes de chorar, não hesite
Porque a cortina vai abrir
Para os artistas, não há perdão
Porque o show deve continuar
A orquestra entra em cena
E então você começa a se animar
E o mestre de cerimônias diz
Eu preparei suas coisas
Sim, ele é um cara durão
Pouca gente aguenta isso
Espere, logo vem a chuva
E então você fica na pior
A orquestra começa devagar
Deixa essa chuva chata passar
Você tinha que entrar nesse ramo
Porque você queria tanto
refr.
Começo, senhoras e senhores, começo