Droga, którą idę
Droga, którą idę, jest jak pierwszy własny wiersz
Uczę się dopiero widzieć, świat jaki jest
Uczę się dopiero świata, jaki jest
Droga, którą idę biegnie śladem ludzkich spraw
Szukam swego czasu, jasnych słów, prostych prawd
Szukam swego czasu, jasnych słów i prawd
Już tyle słońc wzeszło tylko jeden raz
Już z tylu stron zapłonęły ognie gwiazd
Już tyle miejsc zapomnienia pokrył kurz
Wiem co to jest, lecz się nie zatrzymam już
Droga, którą idę, czasem błądzi w pełni dnia
Kocham, pragnę, tracę, chwytam dzień póki trwa
Kocham, pragnę, tracę, chwytam dzień gdy trwa
Już tyle słońc wzeszło tylko jeden raz
Już z tylu stron zapłonęły ognie gwiazd
Już tyle miejsc zapomnienia pokrył kurz
Wiem co to jest, lecz się nie zatrzymam już
Droga, którą idę, nie wybiera łatwych tras
W czasie, który minie, odbić chce własny ślad
W czasie, który minie, swój odbije ślad
Droga, pela qual eu vou
Caminho que sigo é como meu primeiro poema
Estou aprendendo a ver, o mundo como ele é
Estou aprendendo sobre o mundo, como ele é
Caminho que sigo corre na trilha das coisas humanas
Busco meu tempo, palavras claras, verdades simples
Busco meu tempo, palavras claras e verdades
Já nasceram tantos sóis, mas só uma vez
Já de tantos lados brilharam as chamas das estrelas
Já tantos lugares de esquecimento cobriu a poeira
Sei o que é isso, mas não vou parar mais
Caminho que sigo, às vezes se perde no meio do dia
Amo, desejo, perco, aproveito o dia enquanto dura
Amo, desejo, perco, aproveito o dia quando dura
Já nasceram tantos sóis, mas só uma vez
Já de tantos lados brilharam as chamas das estrelas
Já tantos lugares de esquecimento cobriu a poeira
Sei o que é isso, mas não vou parar mais
Caminho que sigo não escolhe rotas fáceis
No tempo que passar, quer deixar sua marca
No tempo que passar, vai deixar sua marca