Kormos dombon vasárnap
Kormos dombon vasárnap
Látod, füstös vászonban
vergõdik a domb dermedõ kutakkal
vasárnap van!
asszonyok járják
a sáros, barna vidéket most
pedig tudják
hogy virrasztanak a holtak
és dörömbölnek a holtak
a nehéz, rozsdás föld alatt
ha hull az esõ nagyon már
nekifeszülnek nyikorogva a halottak
De nem hallják
mert az asszonyok erõsek
szívükben hosszú leveleket õriznek
kósza fiúkat és halvány lánykákat
ne bántsd õket, ballagó homály!
Jaj, hol hát a könnyûség?
nyirkos árokban sötétlõ hajadban
aszalt alma
szalmapokróc
sárga bor
és sápadt tûz gyúlik a fekete szálakon
beledobálom odvas csontjaim
hideg vagyok
Így élünk mi hangtalan, soványan
reszketõn dúdolva az elsõ hó vak végtelenségét
eljön az és mi marad akkor
hollóhajú, halkszavú világom?
Domingo na Colina Escura
Domingo na colina escura
Vê, no pano empoeirado
se debate a colina com poços congelados
é domingo!
As mulheres caminham
pelo barro, pela terra marrom agora
mas elas sabem
que os mortos vigiam
e batem os mortos
sob a terra pesada e enferrujada
se a chuva cai muito já
os mortos se esticam rangendo
Mas elas não ouvem
porque as mulheres são fortes
guardam em seus corações longas cartas
meninos perdidos e meninas pálidas
não as incomode, névoa que passa!
Ai, onde está a leveza?
no seu cabelo escuro, no barranco úmido
maçã seca
cobertor de palha
vinho amarelo
e uma chama pálida surge nos fios negros
jogo dentro meus ossos ocos
estou frio
Assim vivemos nós, silenciosos, magros
tremendo, assobiando a primeira neve da imensidão cega
ela virá e o que restará então
do meu mundo de cabelos de corvo e voz suave?