Hunker
Het zit in de lucht
Het druipt van de muren
Het valt uit de tassen
Van de mensen op straat
Het staat in de ogen
Van de jongens in disco's
De meisjes in tricots
Strak van gelaat
Het galmt door de gangen
Van de flats en de metro's
Het schreeuwt van de daken
En het scheurt in de auto's
Het zingt in de lucht
Het knalt tegen muren
Het hangt in de huizen
Het kruipt waar het gaat
Het knaagt in fabrieken
Het zeurt in de kroegen
Het sist als een druppel
Op een gloeiende plaat
Het laat niet meer los
Hunker
Het zingt in de lucht
Het hangt in de huizen
Het valt uit de kassen
Van de mensen op straat
Hunker
Het staat in de ogen
Van jongens in disco's
Meisjes in tricots
Strak van gelaat
Het spoort over het asfalt
Op een zaterdagmorgen
Het komt met een klap
En het gaat niet meer zonder
Het laat niet meer los als het toeslaat
Het laat niet meer los als het toeslaat
Het laat niet meer los als het toeslaat
Het laat niet meer los
Het laat niet meer los
Hunker, hunker
Hunker, hunker
Willen, niet kunnen
Er moet iets gebeuren
Deze wereld te krap
Geen lucht te verbeuren
Het zit diep van binnen
Te stuiten naar buiten
Dat groene reptiel
Dat bijt en dat zuigt aan de punt van je ziel
Het laat niet meer los als het toeslaat
Het laat niet meer los als het toeslaat
Het laat niet meer los als het toeslaat
Het laat niet meer los
Het laat niet meer los
Het laat niet meer los
Het laat niet meer los
Hunker, hunker
Hunker
Apressar
Está no ar
Escorre das paredes
Cai das bolsas
Das pessoas na rua
Está nos olhos
Dos caras nas baladas
Das meninas em tricô
Com cara de quem não tá pra brincadeira
Ecoa pelos corredores
Dos prédios e do metrô
Grita dos telhados
E rasga dentro dos carros
Canta no ar
Bate nas paredes
Paira nas casas
E se arrasta por onde vai
Morde nas fábricas
Enche o saco nos bares
Sibilando como uma gota
Em uma chapa quente
Não solta mais
Apressar
Canta no ar
Paira nas casas
Cai das prateleiras
Das pessoas na rua
Apressar
Está nos olhos
Dos caras nas baladas
Meninas em tricô
Com cara de quem não tá pra brincadeira
Rola pelo asfalto
Em uma manhã de sábado
Vem com um estrondo
E não vai embora mais
Não solta mais quando ataca
Não solta mais quando ataca
Não solta mais quando ataca
Não solta mais
Não solta mais
Apressar, apressar
Apressar, apressar
Querer, não poder
Tem que acontecer algo
Esse mundo é pequeno demais
Sem ar pra respirar
Está bem lá dentro
Querendo sair
Aquele réptil verde
Que morde e suga a ponta da sua alma
Não solta mais quando ataca
Não solta mais quando ataca
Não solta mais quando ataca
Não solta mais
Não solta mais
Não solta mais
Não solta mais
Apressar, apressar
Apressar