Eeuwige Bewonderaar

Eterno Admirador

Eeuwige Bewonderaar

Ainda existe uma alma viva que te ama?... Ainda existe uma alma viva que tem pena de você?... Cuidado para não ficar sozinho... Já pensou nisso algum dia?... Ei, garoto?... O som que você ouve é o mar. Eu digo, o som que você ouve é o mar, estamos na praia. Digo isso porque o som é tão estranho, tão diferente do barulho do mar, que se você não visse o que era, não saberia o que era. Hoje ele está calmo, mas muitas vezes eu o ouço, quando estou fora e começo a falar, só o suficiente para não ouvi-lo mais, ninguém percebe. Mas agora eu falo o tempo todo, onde quer que eu esteja. E uma vez eu fui para a Suíça para escapar do barulho e lá eu falei o tempo todo, sem parar. Antes eu não precisava de ninguém, só de mim. Histórias, histórias, anos e anos de histórias, até que eu senti falta de alguém, alguém que estivesse comigo, alguém, um estranho, um estranho para conversar, me imaginar que ele me ouve, assim por anos, e então, agora, alguém que... que me conheceu, antes, alguém, quem quer que seja, que esteja comigo, me imaginar que ele me ouve, o que eu sou, agora. Não deu certo. Isso também não. Ainda existe uma alma viva que te ama?... Uma alma viva que tem pena de você?... Cuidado para não ficar sozinho... Já pensou nisso algum dia?... Se você ficasse sozinho e não me tivesse mais?... Se você estivesse lá, com esses trapos velhos, e só ouvisse a si mesmo... O eterno admirador... Cada vez mais fraco, cada vez mais fraco, até o último suspiro...Is er nog een levende ziel die je liefheeft?... Is er nog een levende ziel die medelijden met je heeft?... Pas op dat je niet zonder komt te zitten... Ooit daar aan gedacht?... Hé jongen?... Het geluid dat u hoort is de zee. Ik zeg, het geluid dat u hoort is de zee, we zitten op het strand. Ik zeg het omdat het geluid zo vreemd is, zo anders dan het geruis van de zee, dat als je niet zag wat het was, je niet zou weten wat het was. Vandaag is hij kalm, maar vaak hoor ik hem, als ik buiten wandel en begin te praten, net hard genoeg om hem niet meer te horen, niemand merkt het. Maar nu praat ik aldoor, waar ik ook ben. En op een keer ben ik naar Zwitserland gegaan om van het gedonder af te komen en daar sprak ik de hele tijd, zonder ophouden. Vroeger had ik niemand nodig, alleen mezelf. Verhalen, verhalen, jaren en jaren van verhalen, tot ik behoefte kreeg aan iemand, die bij me is, iemand, een vreemde, een vreemde om tegen te praten, me te verbeelden dat hij me hoort, jarenlang zo, en dan, nu, aan iemand die... die me gekend heeft, vroeger, iemand, wie dan ook, die bij me is, me verbeelden dat hij me hoort, wat ik ben, nu. Ging ook niet. Ook dat niet. Is er nog een levende ziel die je liefheeft?... Een levende ziel die medelijden met je heeft?... Pas op dat je niet zonder komt te zitten... Ooit daaraan gedacht?... Als je zonder kwam te zitten en mij niet meer had?... Als je daar zit in die oude vodden en alleen nog luistert naar jezelf... De eeuwige bewonderaar... Steeds zwakker, steeds zwakker, tot de laatste snik...