't Dichterken
O spett'rende lett'ren, O rijmeken zoet
Gij Breughelkenfeest van de taal
Wat dicht ik toch geren in overvloed
In bundels en ook voor een zaal
K'en rijm en k'en dicht mijne poëzij
Met een ernstige voorhoofden frons
K'en maak met mijn verzen een schilderij
Van bloemkens en bijekens gons
Die frons is vooral voor 't publieksken schoon
Zo peinst men dat ik literair
Een reuzeken ben een beroemd persoon
Een Vlaamschen pupil van Voltaire
't Subsidiemeneerken is mijnen maat
En die van mijn beurzeken schraal
D'er wordt over mijn poëzij gepraat
(maar) Geen ziel die een bundel betaalt
O dichterkens, dichterkens altegaar
Met honderden zijn wij en meer
Op al onzer zielen daar gloeit een blaar
't en doet aan ons hertjen zo zeer
Gezelle die wist in den tijd heel goed
gij schrijft, en 't is uit en 't is weg
O rijmeken, rijmeken bitterzoet
Wat heeft Guido daar toch gezegd?
t' en lijkt wel of hij ons daar zeggen wou
't zijn verzekens van karamel
't zijn rijmekens schone geschud uit de mouw
ja dichterken kalm, 't is al wel
'k en schrijf dus voortaan zonder dat het rijmt
k'en trek mij van nietse meer aan
en ziet de recensies, men looft en zwijmt
een nieuw dichterken is opgestaan
O spett'rende lett'ren, o rijmekens zoet
Gij Breughelkenfeest van de taal
O Vlaandrens vrolijke verzenvloed
Ik zei toch dat rijmen nu stopt
Al goed, nog één keer vooraleer dit lied
uit het etherken fijn wordt gehaald
onthoud heel goed en vergeet het niet
het dichten wordt niet vet betaald
Wij schrijven ons vurige poëzij
Voor 't welzijn van het gemoed
Wij schrijven, herschrijven ons schoonste rijm
Desnoods met 't eigenste bloed
O Poeta
As letras deslumbrantes, os versos tão doces
Vocês, festa de Breughel da língua
Como eu adoro escrever em abundância
Em coletâneas e também para uma plateia
Eu rimo e eu escrevo minha poesia
Com uma expressão séria na testa
Eu faço com meus versos uma pintura
De flores e o zumbido das abelhas
Essa expressão é especialmente para o público
Assim pensam que sou literário
Um grandão, uma pessoa famosa
Um aluno flamengo de Voltaire
O subsídio é meu parceiro
E o meu bolso tá bem vazio
Falam sobre minha poesia
(mas) Nenhuma alma paga por um livro
Oh poetas, poetas todos juntos
Com centenas somos e mais
Sobre todas as nossas almas brilha uma bolha
E isso machuca nosso coração
Gezelle sabia muito bem na época
Você escreve, e acaba, e some
Oh versos, versos amargo-doce
O que será que Guido disse?
Parece que ele queria nos dizer
São com certeza de caramelo
São versos lindos sacudidos da manga
Sim, poeta calmo, tá tudo certo
Então eu vou escrever a partir de agora sem rimar
Não me importo mais com nada
E veja as críticas, elogiam e suspiram
Um novo poeta surgiu
As letras deslumbrantes, oh versos tão doces
Vocês, festa de Breughel da língua
Oh, a alegre inundação de versos da Flandres
Eu disse que rimar agora acaba
Tudo bem, mais uma vez antes que essa canção
Seja tirada do éter fininho
Lembre-se bem e não esqueça
A poesia não é bem paga
Nós escrevemos nossa fervorosa poesia
Para o bem do espírito
Nós escrevemos, reescrevemos nosso melhor verso
Se necessário, com nosso próprio sangue