November
Het regent en het is november:
Weer keert het najaar en belaagt
Het hart, dat droef, maar steeds gewender,
Zijn heimelijke pijnen draagt.
En in de kamer, waar gelaten
Het dagelijks leven wordt verricht,
Schijnt uit de troosteloze straten
Een ongekleurd namiddaglicht.
De jaren gaan zoals zij gingen,
Er is allengs geen onderscheid
Meer tussen dove herinneringen
En wat geleefd wordt en verbeid.
Verloren zijn de prille wegen
Om te ontkomen aan den tijd:
Altijd november, altijd regen,
Altijd dit lege hart, altijd .
Novembro
Está chovendo e é novembro:
O outono volta e atormenta
O coração, que triste, mas sempre
Suporta suas dores secretas.
E na sala, onde resignados
O dia a dia é levado,
Brilha das ruas desoladas
Uma luz de tarde sem cor.
Os anos passam como passaram,
Já não há mais distinção
Entre lembranças surdas
E o que se vive e se espera.
Perdidos estão os caminhos
Para escapar do tempo:
Sempre novembro, sempre chuva,
Sempre este coração vazio, sempre.