Bekentenis
Naargelang de dagen korten
verandert ook mijn tuin
het blad valt schreiend van de boom
en tegelijk ontwortelt ook mijn kruin,
Gezogen uit dit leven
zo werd mijn lied geboekt
met een wind die ruiten brak
en een voor een de bladen omsloeg.
Nu drinken mijn ogen gretig
het verleden maakt mij zat
Ik had toen zoveel te zeggen
ik moest en zou ik wilde, maar ik had
het klokhuis moeten bewaren
om iedereen te laten zien
hoe mooi de vrucht was van mijn jaren
mijn dagen gerangeerd in een stramien,
Van rust en altijd vrede
door handen warm en zacht
die steeds de mijne vulden
en kruidenthee vermengde met de middag,
Waar naargelang de winter milder werd
regen zoette mijn tuin
waar bomen botten in de zon
totdat de hars smeitte in de kruin,
Maar de reuzen die ontwaakten
Ik zag een ander licht
Ik voelde andere pijnen
er gingen deuren open en andere dicht,
En toen vielen de schellen
hebben woorden mij bevrijd
soms 's nachts terwijl de regen
de sterren wasten, al die tijd
trilden mijn handen koortsig
vibreerden zij als riet
Ik scheurde hart en nieren
in strofen voor mijn lied.
Maar boven de rivieren
heeft mijn stem niet gereikt
hoewel ik niemand kwetste
hoewel ik nimmer iemand heb gevleid,
misschien daarom
verdronken al mijn woorden
op de grens van zuid en noord
in het water van de Biesbosch
ben ik met zoveel anderen vermoord.
Want velen van mijn vrienden
die geven van dit lied
kozen het land van Vlaanderen
want hier hoort men ons niet.
En naargelang de dagen korten
verandert ook mijn tuin
het blad valt schreiend van de boom
en tegelijk ontwortelt ook mijn kruin.
Confissão
À medida que os dias encurtam
minha jardinagem também muda
as folhas caem, chorando da árvore
e ao mesmo tempo minha raiz se despedaça,
Arrancado desta vida
assim minha canção foi marcada
com um vento que quebrou janelas
e virou as folhas uma a uma.
Agora meus olhos bebem avidamente
o passado me deixa enjoado
Eu tinha tanto a dizer na época
eu tinha que e queria, mas não consegui
ter guardado o miolo da maçã
para mostrar a todos
quão linda era a fruta dos meus anos
meus dias organizados em um padrão,
De descanso e sempre paz
por mãos quentes e suaves
que sempre preenchiam as minhas
e misturavam chá de ervas com a tarde,
Onde à medida que o inverno se tornava mais ameno
a chuva adoçava meu jardim
onde árvores brotavam ao sol
até que a resina derretia na copa,
Mas os gigantes que despertaram
Eu vi uma luz diferente
Eu senti outras dores
portas se abriram e outras se fecharam,
E então as escamas caíram
as palavras me libertaram
às vezes à noite enquanto a chuva
lavava as estrelas, todo esse tempo
minhas mãos tremiam febrilmente
vibravam como caniço
Eu rasguei coração e rins
em estrofes para minha canção.
Mas acima dos rios
minha voz não alcançou
embora eu não tenha ferido ninguém
embora nunca tenha bajulado ninguém,
quem sabe por isso
todas as minhas palavras se afogaram
na fronteira do sul e do norte
nas águas de Biesbosch
fui assassinado com tantos outros.
Pois muitos dos meus amigos
que dão vida a esta canção
escolheram a terra da Flandres
porque aqui não nos ouvem.
E à medida que os dias encurtam
minha jardinagem também muda
as folhas caem, chorando da árvore
e ao mesmo tempo minha raiz se despedaça.