Een Dag Vol Jaren
Ze telde uren lange dagen
De oude vrouw uit dit verhaal
Iedere dag als ik voorbij kwam van vioolles
Onder een warme wollen sjaal
Schonk ze haar vergeelde glimlach
Of een knipoog bij slecht weer
Ze kon mij nog veel meer vertellen dacht ik dan
Ik heb wat af gefantaseerd
Eens op een dag vroeg zij mij binnen
Op tafel stond een warme taart
Ik rook een geur van voor de oorlog, verschoof wat meubels
En ontstak de open haard
En het vuur was vol verhalen
Zij had zich erg mooi gemaakt
Ik dacht aan al die mooie zomers, ik dacht aan Rubens
Om maar te zwijgen van de taart
Ze speelde honky-tonk piano
Vrolijk, triest en door elkaar
We huilden samen van het lachen, we dansten polka
We kregen alles voor elkaar
Ze praatte jarenlang geleden
Over die goeie oude tijd
Over haar kookkunst en recepten en iedere keer
Wat haar verdriet had en verblijd
Het was een onvervalst theater
Ik keek een fotoalbum door
We rookten samen marihuana, we werden stoned
En gelukkig niet gestoord
De nacht getuigde bij het afscheid
Moeizaam scheurde ik mij los
Ik rende als een gek naar huis toe, als maar denkend
Wat een viool zoal niet kost
Verleidelijk telt zij nu mijn leeftijd
Met rode neon lampen aan
Ze kan me nog veel meer vertellen, ja zeker
Ze bloosde mijn geweten aan
Toen ze zei: "Tot ziens, en nog welbedankt schat"
Um Dia Cheio de Anos
Ela contava horas e dias longos
A velha mulher dessa história
Todo dia, quando passava da aula de violino
Debruçada em um cachecol quente de lã
Ela me oferecia seu sorriso amarelado
Ou uma piscadela em dia de chuva
Eu achava que ela tinha muito mais pra contar
Eu fantasiava um bocado
Um dia, ela me convidou pra entrar
Na mesa, havia um bolo quentinho
Senti um cheiro de antes da guerra, movi alguns móveis
E acendi a lareira
E o fogo estava cheio de histórias
Ela se arrumou toda pra mim
Pensei em todos aqueles verões lindos, pensei em Rubens
Sem contar o bolo
Ela tocava piano honky-tonk
Feliz, triste e misturado
Rimos juntos até chorar, dançamos polca
Conseguimos tudo juntos
Ela falava de anos atrás
Sobre os bons e velhos tempos
Sobre sua culinária e receitas e toda vez
O que a deixava triste e feliz
Era um teatro de verdade
Folheei um álbum de fotos
Fumamos maconha juntos, ficamos chapados
E felizmente não fomos interrompidos
A noite testemunhou nossa despedida
Com dificuldade, me desvinculei
Corri como um louco pra casa, pensando
Quanto custa um violino, afinal
Sedutora, ela agora conta minha idade
Com luzes de néon vermelhas
Ela ainda tem muito mais pra me contar, com certeza
Ela acendeu minha consciência
Quando ela disse: "Até logo, e muito obrigado, querida"