395px

Minha Boneca Está Morrendo

Dimitri Van Toren

Mijn Pop Gaat Dood

Mijn pop gaat dood
wat moet ik doen - Ebel?
Een barst kruipt langzaam naar haar oog
hier helpt geen enkel medicijn - Ebel
de tijden hebben haar verdroogd

Nu vraag ik jou wat moet ik doen - Ebel
vluchten of blijven - Ebel

Vluchten naar het einde van de horizon
de weg bezaaid met rododendrons
daar, waar het leven stroomt uit purperen cocons
Onder aureolen, parasollen van kristal
onder alle rangen, standen mensen bovenal
daar viert men altijd lente, eeuwig - carnaval

Mijn pop gaat dood
wat moet ik doen - Ebel?
De dokter kwam er rond voor uit
verwacht geen wonder of zoiets sprak hij
daarna vertrok hij richting zuid

Dus vraag ik jou wat moet ik doen - Ebel?
vluchten of blijven - Ebel

Vluchten als een rat gelijk een etterende bal
die rolt en zweert tot de avond valt
en 's nachts onder de hangbruggen zich
voedt met eigen gal
De muren vol geschreven met lispelend vaarwel
maar de verf die is anders
lichtgevend en droogt snel
en kijk, aan mijn handen ontvliedt de eerste akte
een kinderlijk voorspel

Minha Boneca Está Morrendo

Minha boneca está morrendo
o que eu devo fazer - Ebel?
Uma fissura se arrasta lentamente até seu olho
aqui nenhum remédio ajuda - Ebel
a vida a deixou seca

Agora te pergunto o que eu devo fazer - Ebel
fugir ou ficar - Ebel

Fugir até o fim do horizonte
o caminho coberto de rododendros
aí, onde a vida flui de casulos púrpuras
Sob auréolas, guarda-sóis de cristal
entre todas as classes, acima de tudo as pessoas
aí sempre se celebra a primavera, eternamente - carnaval

Minha boneca está morrendo
o que eu devo fazer - Ebel?
O médico veio e disse
não espere um milagre ou algo assim, ele falou
e depois partiu em direção ao sul

Então te pergunto o que eu devo fazer - Ebel?
fugir ou ficar - Ebel?

Fugir como uma ratazana, igual a uma bola podre
que rola e jura até a noite cair
e à noite, sob as pontes suspensas, se
alimenta do próprio fel
As paredes cheias de despedidas sussurradas
mas a tinta é diferente
brilhante e seca rápido
e olha, das minhas mãos escapa o primeiro ato
um prelúdio infantil