Obstakelman
In valse gebogen spiegels
daarin herken ik mij zelf terug
hoewel een perspectief van schijn
mijn beeld vertekent
door iedere waarheid loopt een klucht
Immers, de dronkaards en de dromers
zij kleuren zelf hun eigen dood
en ook de dichter reflecteert zijn harde woorden
bekeken door een kaleidoskoop
Ik verliet mijn jeugd door een achterdeur
het voorhangsel heb ik verscheurd
Het mooie woord heb ik genekt
ik spreek en zing met een dialect
Ik ben een voorspel
ik ben een rekbaar element
een persiflage
van de groten die ik ken
Ik ben een vesting
een onneembaar citadel
een obstakel
dat naar zich zelf overhelt
Ik loop op scherpe randen
met blote voeten op gloeiend schroot
van het einde in, door alle vrouwen
mijn vruchten rijpen in hun schoot
En de kinderen die mij geloven
verlaten alleen hun ouderlijk huis
en ontmannen de hengsten in de stallen
met hun voor het eerst gebalde vuist
Ik ben op weg en dicht een kuil
profeten lachen achter hun zuil
Hun mooie woord heb ik genekt
ik spreek en zing met een dialect
Ik ben een voorspel
ik ben een rekbaar element
een persiflage
van de groten die ik ken
Ik ben een vesting
een onneembaar citadel
een obstakel
dat naar zich zelf overhelt
Homem dos Obstáculos
Em espelhos tortos e distorcidos
neles eu me reconheço de volta
embora uma perspectiva de ilusão
minha imagem se distorce
por toda verdade passa uma comédia
Pois, os bêbados e os sonhadores
eles pintam sozinhos sua própria morte
e também o poeta reflete suas palavras duras
observadas por um caleidoscópio
Eu deixei minha juventude pela porta dos fundos
o véu eu rasguei
A bela palavra eu matei
eu falo e canto com um dialeto
Eu sou uma introdução
eu sou um elemento elástico
uma paródia
dos grandes que eu conheço
Eu sou uma fortaleza
uma cidadela intransponível
um obstáculo
que se inclina para si mesmo
Eu ando em bordas afiadas
com os pés descalços em metal quente
do fim em, por todas as mulheres
meus frutos amadurecem em seus ventres
E as crianças que acreditam em mim
deixam sozinhas suas casas de infância
e castram os garanhões nos estábulos
com seu punho cerrado pela primeira vez
Eu estou a caminho e fecho um buraco
profetas riem atrás de suas colunas
A bela palavra eu matei
eu falo e canto com um dialeto
Eu sou uma introdução
eu sou um elemento elástico
uma paródia
dos grandes que eu conheço
Eu sou uma fortaleza
uma cidadela intransponível
um obstáculo
que se inclina para si mesmo