Ravi Shankar
O, meester Ravi Shankar
Speel en ik zal verder zwijgen
Voer mij over stille wateren
Waar de krokodillen dreigen
Hoog boven nerveuze adelaars
Klinkt jouw gotisch snaren-altaar
Gelijk een wichel, zoekend naar het eerste voorjaar
Tot in de vers gegraven holen
Reikt het fragiele darmgeluid
Daar luisteren blinde mollen
Krekels staken hun geluid
Tot in mijn diepste bestaan
Waar cellen en weefsels vergaan
In die gewelven, smelten jouw klanken tot een traan
Ik plak mijn oren op jouw sitar
Die mij verspreidt in de woestijn
Waar vervallen knekel huizen
Dia-beelden voor mij staan
Daar waar men stereo lacht
Nadert het einde van de dag
Duizend sopranen dompelen daarna in jouw nacht
Jouw handen zijn als droge bladeren
Die capriolen aan de boom
Die boetseren en creeren
Vorm geven aan de droom
Een mineraal verdicht zich tot kristal
Bloemen zaaien zich hier en overal
En op de middenwei, heeft jouw muziek zich uitgestald
Ravi Shankar
Oh, mestre Ravi Shankar
Toque e eu vou ficar em silêncio
Me leve por águas tranquilas
Onde os crocodilos ameaçam
Acima de águias nervosas
Ressoa teu altar de cordas góticas
Como um oráculo, buscando a primeira primavera
Até os buracos recém-cavados
Chega o frágil som intestinal
Ali escutam toupeiras cegas
Grilos interrompem seu cantar
Até meu mais profundo ser
Onde células e tecidos se desfazem
Nas abóbadas, teus sons se derretem em uma lágrima
Eu encosto meus ouvidos na tua sitar
Que me espalha pelo deserto
Onde casas em ruínas
Projetam imagens para mim
Lá onde se ri em estéreo
Aproxima-se o fim do dia
Mil sopranos mergulham depois na tua noite
Tuas mãos são como folhas secas
Fazendo acrobacias na árvore
Que esculpem e criam
Dando forma ao sonho
Um mineral se densifica em cristal
Flores se espalham aqui e em todo lugar
E na clareira, tua música se estende