Kreivin Sormus
Täytän musteella pääkalloastiani
Otan sulkakynän ja aloitan tarinani
Kolmihaarainen kynttilänjalka mua valottaa
Vahakynttilä kirjeen sulkee kun on aika lopettaa
Parransänki leuassani rehottaa
Joku tuima aatelismies seinältäni tuijottaa
Hän ei tiedä kuinka on kipeää sisälläni
Sen tietää jos tahtoo hän, joka saa viestini
Sulkakynäni verta kastaa,
vaan hän ei vastaa sairauteeni
Pääkallosinetin vahaan painaa
Kreivin sormus sormessani
Ja joka jumalan aamu on aikaa
Samat asiat kirjoittaa
Kreivin sormuksessa on taikaa
Se aamuisin kahleitaan kolistaa
Kuulin koputuksen ja oven avasin
Pronssikynttelikön valossa miehen tapasin
Korpit kartanon minua varoitti huudoillaan
Hovin sinetit murtuu kun toista liikaa rakastaa
Nyt tomuiseen aamutakkiini taas kietoudun
Ja pitsipaitani suosioon sulkeudun
Saa sulkakynä tunteitani todistaa
Ja kipeys kreivin rintaa jälleen ahdistaa
O Anel do Conde
Preencho meu crânio com tinta
Pego a caneta e começo minha história
Um castiçal de três braços me ilumina
Uma vela encerra a carta quando é hora de parar
A barba por fazer no meu queixo se espalha
Um nobre severo me observa da parede
Ele não sabe como dói dentro de mim
Só sabe quem quer, aquele que recebe minha mensagem
Minha caneta mancha com meu sangue,
mas ele não responde à minha doença
A cera do selo de crânio se imprime
O anel do conde no meu dedo
E toda maldita manhã é hora
De escrever as mesmas coisas
No anel do conde há magia
Ele arranha suas correntes pela manhã
Ouvi uma batida e abri a porta
À luz do candelabro encontrei um homem
Os corvos do castelo me alertaram com seus gritos
Os selos da corte se quebram quando se ama demais
Agora me enrolo de novo no meu roupão empoeirado
E me fecho na minha blusa de renda
A caneta testemunha meus sentimentos
E a dor aperta novamente o peito do conde