Parasztinduló
Talpra paraszt, hí a tanya!
Itt az ido: most vagy soha!
Városiak legyünk, vagy parasztok?
Ez a kérdés, válasszatok!
Parasztok voltunk mostanáig,
Éppúgy, mint osapáink,
Kik szabadon ettek-ittak,
Városföldben nem nyughattak.
Sehonnai bitang ember,
Ki most, ha kell, inni nem mer,
Kinek drágább egészsége,
Mint a kocsma becsülete.
Fényesebb a kapánál az üvegnyak
Jobban boldogítja gyomrunkat
És mi mégis kapát fogunk!
Ide veled, régi borunk!
A paraszt név megint szép lesz,
Méltó régi tapló híréhez;
Mit rákentek a nyájak meg az ól
Lemossuk alkohollal magunkról!
Hol farpofáink domborulnak!
A földesurak leborulnak!
És bocsánatkéro imádság mellett!
Nyalják ki parasztseggeinket!
Acorda, Camponês
Acorda, camponês, chama a roça!
É hora: agora ou nunca!
Vamos ser da cidade ou do campo?
Essa é a questão, escolham!
Fomos camponeses até agora,
Assim como nossos pais,
Que comiam e bebiam à vontade,
Na terra da cidade não podiam descansar.
Um vagabundo qualquer,
Que agora, se precisar, não tem coragem de beber,
Que valoriza mais a saúde,
Do que a honra do bar.
Mais brilhante que a enxada é o gargalo da garrafa
Mais nos alegra o estômago
E mesmo assim vamos pegar a enxada!
Traz pra cá, nosso velho vinho!
O nome de camponês será bonito de novo,
Digno da fama dos antigos;
O que as ovelhas e o curral nos sujaram
Vamos lavar com álcool de nós mesmos!
Onde nossas bundas se destacam!
Os senhores de terras se curvarão!
E junto com orações de desculpas!
Lambam nossas bundas de camponês!