Ljudmila
Spalio je juli seno
A Tisa nezapamæeno opala
I otkrila sprud kraj šlepa
Ko stvoren za njena lepa stopala
Stari joj je bio laðar
Polu Rumun, polu Maðar, besni ker
Prema meni nikad zao
Nekako je znao da mu volim kæer
Bodom sitnim kao prezla
Moje ime je izvezla stidljivo,
Plavim koncem na gaæice i pod karner spavaæice
Jedva vidljivo
Skrila èamac mlada trska
Koju možeš sa dva prsta poviti
Molila se Bogu Suše
Da što duže ne da im otploviti
Tu noæ je Tisa nadošla
A na njoj nošnja raskošna
Samo sandalice, prstenèiæ
I u kosi venèiæ od ivanjskog cveæa
Pa ipak, nije nesreæa što me se ona ne seæa
Ma kakvi, nesreæa je što se ja nje seæam
Nastavila voda rasti
Nije htela naglas kasti, a znala je
Drugo jutro sve po starom
Al' nikad da slaðe garov zalaje
Zaklela me da je èekam
Da æe me se cela veka seæati
Na promaji žar malakše...
Ima l' ista lakše neg' obeæati?
Noæ kad je Tisa nadošla...
Na njoj nošnja raskošna
Samo sandalice, prstenèiæ
I u kosi venèiæ od ivanjskog cveæa
Nije nesreæa što me se ona ne seæa
Ma kakvi, nesreæa je što se ja nje seæam
Ljudmila
Queimou em julho o feno
E o Tisa caiu como nunca antes
E revelou a margem perto do barco
Feita para seus lindos pés
O pai dela era um barco
Metade romeno, metade húngaro, um cão feroz
Nunca foi mau comigo
De algum jeito sabia que eu amava a filha
Com grãos pequenos como migalhas
Meu nome ela bordou timidamente,
Com linha azul na calcinha e sob o babado do vestido de dormir
Quase invisível
Escondeu o barco, a jovem cana
Que você pode dobrar com dois dedos
Rezou a Deus da Seca
Para que não deixasse elas navegarem por muito tempo
Naquela noite o Tisa subiu
E nela uma roupa luxuosa
Apenas sandálias, anéis
E na cabeça uma coroa de flores de São João
Mas não é uma desgraça que ela não se lembre de mim
Que nada, a desgraça é que eu me lembre dela
A água continuou a subir
Ela não queria dizer em voz alta, mas sabia
Na manhã seguinte tudo como antes
Mas nunca que o cachorro ladrasse de novo
Ela me jurou que ia me esperar
Que por toda a vida ia se lembrar de mim
Na brisa a brasa se apagou...
Tem algo mais fácil do que prometer?
Na noite em que o Tisa subiu...
E nela uma roupa luxuosa
Apenas sandálias, anéis
E na cabeça uma coroa de flores de São João
Não é uma desgraça que ela não se lembre de mim
Que nada, a desgraça é que eu me lembre dela