Krakowski Spleen

Esplendor de Cracóvia

Krakowski Spleen

Nuvens pairam sobre a cidade, escuro e não consigo levantarChmury wiszą nad miastem, ciemno i wstać nie mogę
Me encolho mais na coberta, desapareço, me fecho em mimNaciągam głębiej kołdrę, znikam, kulę się w sobie
O ar pegajoso e denso, a umidade se instala nos rostosPowietrze lepkie i gęste, wilgoć osiada na twarzach
Um pássaro triste pousa na árvore, preguiçosamente alisa as penasPtak smętnie siedzi na drzewie, leniwie pióra wygładza

A manhã se transforma em tarde, as horas passam sem vidaPoranek przechodzi w południe, bezwładnie mijają godziny
Às vezes uma mosca zune nas armadilhas da teiaCzasem zabrzęczy mucha w sidłach pajęczyny
E o sol brilha alto, alto, ofuscando os pilotosA słońce wysoko, wysoko świeci pilotom w oczy
Aquece incansavelmente os frios espaços azuisOgrzewa niestrudzenie zimne niebieskie przestrzenie

Espero pelo vento que vai dispersarCzekam na wiatr, co rozgoni
As pesadas cortinas escurasCiemne skłębione zasłony
Então eu vou me erguer!Stanę wtedy na raz!
De frente pro sol, cara a caraZe słońcem twarzą w twarz

As ruas envoltas em névoa, afundam em poças cegasUlice mgłami spowite, toną w ślepych kałużach
Pelo vidro olho cansada, com saudade penso na tempestadePrzez okno patrzę znużona, z tęsknotą myślę o burzy
E o sol brilha alto, alto, ofuscando os pilotosA słońce wysoko, wysoko świeci pilotom w oczy
Aquece incansavelmente os frios espaços azuisOgrzewa niestrudzenie zimne niebieskie przestrzenie

Espero pelo vento que vai dispersarCzekam na wiatr, co rozgoni
As pesadas cortinas escurasCiemne skłębione zasłony
Então eu vou me erguer!Stanę wtedy na raz!
De frente pro sol, cara a caraZe słońcem twarzą w twarz