Op M'n Ouwe Regenjas
Op m'n ouwe regenjas
Zaten wij daar in 't gras
Over een luisterrijk huwelijk te dromen
Ik sloeg me arrem om d'r heen
Maar ze werd gelijk van steen
Uit pure angst dat d'r vader langs zou komen
De kikkers en hun kroost
Zagen hoe ik heb gebloost
En hoe m'n schat de benen heeft genomen
Ik dacht meteen: "Ik hang me op"
Maar ik had alweer een strop
Want in de hele buurt bevonden zich geen bomen
Ik ging als een briesende leeuw te keer
M'n moeder zee: "Je eet niet meer"
Dat deed me deugd
Ik dronk limonade bij de vleet
En pa sloeg me gade, zo dat heet
Hij dacht aan zijn jeugd
Ik haatte de mensen, ik vond ze zo voos
Behalve die ene, teer en broos
Ik had zo'n verdriet
M'n liefde was echt, en hecht m'n trouw
Maar zij was al een echte vrouw
Want zij kwam niet
Op m'n ouwe regenjas
Zat ik eenzaam in 't gras
Triest te wachten op de hoofdrol van m'n drome
Maar ze liet me mooi alleen
M'n jonge hart werd zwaar als steen
Bij 't idee dat zij een ander had genome
De kikkers en hun kroost
Hadden ook geen tijd voor troost
Ze waren zellef over de liefde aan 't bome
Verslagen aan de waterkant
Zag ik 't stuk al in de krant
"Een knappe man uit liefde onder de tram gekome"
Een menseleve is zo voorbij
En toch, ieder jaar in de maand mei,
Dacht ik aan haar
Zag ik 'n aardige meid op straat
Dan dacht ik: 't Is net of zij daar gaat
Maar 't was nooit waar
't Moest dertig jaar duren, of langer misschien,
Dat ik haar nog 'n keertje zou zien
't Was wel wat laat
Aarzelend nam ik 'r bij de hand
En hebben we aan die waterkant
Samen gepraat
En net als de eerste keer
Nam ik m'n jas en lag 'm neer
Maar wat ik toen zag had ik nooit durven dromen
Ze paste niet meer op m'n jas
't Meest van haar zat in 't gras
Ze was te veel in omvang toegenomen
'k Dacht niet meer aan 'n zoen
En verlegen heb ik toen
Over koetjes, over kalvies zitten bomen
Maar bij het afscheid riep als troost
Een dikke kikker tussen z'n kroost
"Wees jij maar blij dat zij toen niet is t'ruggekome."
No Meu Velho Casaco de Chuva
No meu velho casaco de chuva
Estávamos lá na grama
Sonhando com um casamento esplêndido
Eu a abracei com força
Mas ela ficou dura como pedra
De puro medo que o pai dela aparecesse
Os sapos e seus filhotes
Viraram-se para ver como eu fiquei vermelho
E como minha amada saiu correndo
Pensei na hora: "Vou me enforcar"
Mas não tinha corda
Pois na vizinhança não havia árvores
Eu fui como um leão enfurecido
Minha mãe disse: "Você não come mais"
Isso me fez bem
Bebi limonada à vontade
E papai me observava, assim que se diz
Ele pensava na juventude dele
Eu odiava as pessoas, achava elas tão vazias
Exceto por aquela, tão delicada e frágil
Eu estava tão triste
Meu amor era verdadeiro, e firme minha lealdade
Mas ela já era uma mulher de verdade
Pois ela não veio
No meu velho casaco de chuva
Eu estava sozinho na grama
Triste, esperando pelo papel principal dos meus sonhos
Mas ela me deixou sozinho
Meu jovem coração ficou pesado como pedra
Só de pensar que ela tinha outro
Os sapos e seus filhotes
Também não tinham tempo para consolo
Estavam ocupados falando sobre amor
Derrotado à beira da água
Vi a notícia no jornal
"Um homem bonito morreu por amor, atropelado pelo trem"
Uma vida humana é tão passageira
E ainda assim, todo ano em maio,
Eu pensava nela
Vendo uma moça simpática na rua
Então pensava: "É como se ela estivesse passando"
Mas nunca era verdade
Tinha que passar trinta anos, ou talvez mais,
Para que eu a visse de novo
Era um pouco tarde
Relutante, peguei a mão dela
E conversamos à beira da água
Juntos
E assim como da primeira vez
Peguei meu casaco e o coloquei no chão
Mas o que eu vi então eu nunca teria sonhado
Ela não cabia mais no meu casaco
A maior parte dela estava na grama
Ela tinha crescido demais
Não pensei mais em um beijo
E envergonhado, então
Fiquei falando sobre vaquinhas, sobre bezerros
Mas na despedida, como consolo
Um sapo gordo entre seus filhotes gritou
"Fique feliz que ela não voltou naquela época."