Nooit Verhuisd
Hoe zijn mensen toch in staat
Om te blijven, al hun jaren
In precies dezelfde straat
Waar ze ook al kinderen waren
Steeds dezelfde buurvrouw staat
Uit hetzelfde raam te staren
Nooit verhuisd, nooit verhuisd
Heel hun lange mensenleven
Op dezelfde plaats gebleven
En geen enkele keer verhuisd
Langzaam, langzaam wordt men oud
Niet bereisder dan de bomen
En steeds meer waar men om rouwt
Want de dood is langsgekomen
Zoveel stemmen, diep vertrouwd
Worden nooit meer hier vernomen
Binnenplaatsje, keukendeur
En de keukendeur gaat open
Bijna is daar vaders geur
Bijna hoor je hem weer lopen
Altijd stelt het weer teleur
Ook al viel er niets te hopen
Nooit verhuisd, nooit verhuisd
Heel hun lange mensenleven
Op dezelfde plaats gebleven
En geen enkele keer verhuisd
Geen enkele keer verhuisd
Nergens is de kindertijd
Zo ver weg en zo verloren
Als waar iemand indertijd
Jong was, kind was, werd geboren
En waar de afwezigheid
Van de doden is te horen
Nunca Mudei
Como as pessoas conseguem
Ficar, todos esses anos
Na mesma rua exata
Onde também foram crianças
Sempre a mesma vizinha está
Olhando pela mesma janela
Nunca mudei, nunca mudei
Toda a sua longa vida humana
Permaneceram no mesmo lugar
E nunca mudaram uma vez
Devagar, devagar se envelhece
Não mais viajante que as árvores
E cada vez mais o que se lamenta
Pois a morte já chegou
Tantas vozes, tão familiares
Nunca mais serão ouvidas aqui
Pátio, porta da cozinha
E a porta da cozinha se abre
Quase dá pra sentir o cheiro do pai
Quase dá pra ouvir ele andar de novo
Sempre decepciona de novo
Mesmo que não houvesse nada a esperar
Nunca mudei, nunca mudei
Toda a sua longa vida humana
Permaneceram no mesmo lugar
E nunca mudaram uma vez
Nunca mudaram uma vez
Em nenhum lugar a infância
É tão distante e tão perdida
Como onde alguém um dia
Foi jovem, foi criança, nasceu
E onde a ausência
Dos mortos pode ser ouvida