Eenzaamheid
Van de ontelbare vogels
Die men in een gemeentepark ziet
Is waarschijnlijk de meest geheimzinnige
De gemeenteparkiet
Onder een wijdblauwe hemel
Of gemenlijk wolkenfloers
Vliegt hij iedere dag plichtmatig
Zijn gemeenteparcours
Vlieg zuidwaarts, gevederde vriend
Wees niet langer een willoze client
Van de Plantsoenendienst
In een ander, een milder klimaat
Worden klieren vroeg of laat
Toch het endocrienst
Boven de dierentuin zwevend
Hoort hij de laatste gil
Van een juffrouw die verscheurd wordt
Door een kaaimandril
Op de secretarie neergestreken
Wil hij de kans wel benutten
Om te luisteren naar het gekeuvel
Van de gemeentetutten
Vlieg oostwaarts, gemeenteparkiet
Vlieg heen naar dat verre verschiet
Waar niemand paden harkt
En zing dan, gemeenteparkiet
Zing luidkeels een liederlijk lied
Waar mijn hart in farct
Hij ziet met zijn scherpe blik
Hoe een prijsbewuste moeder
Vier flinke babies krijgt
Uit een zakje babypoeder
Hij ziet vogelvrije vrouwen
Ontkleed tot de laatste pluis
Gevangen in vertrekken
Van een gemeen tehuis
Vlieg heen, o gemeenteparkiet
Naar dat ene serene gebied
Waar niemand bomen snoeit
Wees een zingende satelliet
Die eenzaam en tijdloos geniet
En de grondverf oeit
Deze vogel heeft geen warmte
Geen diepte, geen groente, geen halte
Alleen zijn frappante gemeente
Verleent hem gestalte
Eens zal hij voorgoed verdwijnen
Dan verlaat hij zijn aardse nest
Voor de stille, onaantastbare ruimte
Waar zelfs geen kunstmaan dorkest
Vlieg heen dan, o vogel, vlieg heen
Vind een leegte voor jou alleen
Waar niemand een bloem begiet
In mijn innigste dromen klinkt
Voor altijd je sombere stempelinkt
Gemeenteparkiet
Solidão
Das incontáveis aves
Que se vêem em um parque da cidade
Provavelmente a mais misteriosa
É o periquito do parque
Sob um céu azul amplo
Ou nuvens comuns
Ele voa todo dia, cumprindo
Seu percurso no parque
Voe para o sul, amigo alado
Não seja mais um cliente sem vontade
Do serviço de jardinagem
Em outro, um clima mais ameno
As glândulas, cedo ou tarde
Vão se manifestar
Pairando sobre o zoológico
Ele ouve o último grito
De uma moça sendo despedaçada
Por um babuíno
Aterrissando na secretaria
Ele quer aproveitar a chance
Para ouvir a conversa
Das figuras da prefeitura
Voe para o leste, periquito do parque
Voe para aquele distante lugar
Onde ninguém limpa os caminhos
E então cante, periquito do parque
Cante alto uma canção libertina
Onde meu coração se despedaça
Ele vê com seu olhar afiado
Como uma mãe preocupada com os preços
Tem quatro bebês
Saindo de um pacotinho de pó para bebê
Ele vê mulheres sem liberdade
Despojadas até da última pluma
Presas em quartos
De um lar comum
Voe embora, oh periquito do parque
Para aquela área serena
Onde ninguém poda árvores
Seja um satélite cantor
Que desfruta solitário e atemporal
E pinta o chão
Esse pássaro não tem calor
Nem profundidade, nem vegetação, nem parada
Apenas sua marcante cidade
Lhe dá forma
Um dia ele desaparecerá para sempre
Então deixará seu ninho terreno
Para o espaço silencioso e intocável
Onde nem mesmo um satélite de arte se atreve
Voe então, oh pássaro, voe embora
Encontre um vazio só para você
Onde ninguém rega uma flor
Nos meus sonhos mais íntimos ressoa
Para sempre sua tinta sombria
Periquito do parque