Ein Abend in Wien
De spanning in de operatiekamer was bijna ondraaglijk
Zij scheen de lichten nog feller te maken
De weinige geluiden nog scherper
De instrumenten nog blinkender
Alle ogen waren gericht op professor Knusprich
De jonge chirurg waarover heel Wenen zich opwond
Door z'n patienten aanbeden, door vele vrouwen begeerd
Had hij in enkele jaren de top van zijn roem bereikt
De medische wereld haatte hem en zweeg
Wachtend op een misgreep
Een zwakheid, een fataal moment
Dat hem voorgoed zou ontluisteren, ja, vernietigen
Knusprich wist hoe kwetsbaar hij was
Ieder succes maakte zijn vijanden afgunstiger
Terwijl het publiek steeds meer ging rekenen
Op zijn onfeilbaarheid
Vandaar dat hij alleen nog maar hopeloze gevallen te behandelen kreeg
Waar geen ander zich aan waagde
Zo ook nu:
Hij zag dat de patient er zeer slecht aan toe was
De hartslag was regelmatig maar had iets ongewoons
Iets dat hij niet direct kon thuisbrengen
Snel ingrijpen was geboden
En toch aarzelde Knusprich
Hij keek naar het oude, vale gezicht
En hij vroeg zich af waar hij deze man eerder had gezien
Toen wist hij het:
Dit was de vermaarde kapelmeester en componist
Die met z'n vrolijke walsen ontelbare bals had opgeluisterd
Ja, zelfs de oude keizer had nog bij zijn muziek gedanst
Deze man moest gered worden
Wenen kon hem niet missen
Knusprich opende de populaire musicus
Schijnbaar terloops, maar met microscopische nauwkeurigheid deed hij zijn werk
Het was een beklemmend, maar ook bezielend schouwspel
Ineens echter verstarde hij
De anderen keken hem angstig aan
Wat had hij gezien
De chirurg richtte zich op
En wees naar het interieur van de geliefde toonkunstenaar
"Het syndroom van Muckenspucker", zei hij mat
Allen deinsden terug
Hier was niets meer aan te doen
De patient was verloren
"Neen", dacht Knusprich
"Er is nog 1 kans
Het hart werkt nog
Als ik"
"Ga onmiddellijk naar het magazijn!" beet hij een verpleegster toe
"Haal een twaalfvingerige darm
Een verse, laat je geen rommel in de handen stoppen
Vooruit, weg, wat sta je daar nog"
"Maar, maar..., ik moet toch een bonnetje hebben"
Stamelde het meisje
"Ze willen daar altijd een bonnetje
Zonder bonnetje geven ze niks af"
"Leuter niet over bonnetjes"
Viel de chirurg uit
"Hier staat een mensenleven op het spel
Doe wat ik zeg"
Betraand snelde zij heen
Knusprich zag haar prettige lichaamsvormen
Terwijl ze de operatiekamer verliet
En had spijt van z'n onbeheerste woorden
Liever had hij haar in zijn sterke armen genomen
Om dan, in een vlaag van hartstocht
Zijn lippen op de hare te drukken
Totdat heur diepblauwe ogen
Er was echter geen ogenblik te verliezen
Hij boog zich weer over de inwendige mens
Zo lang het hart nog functioneerde
Moest hij het uiterste middel beproeven
Met een meesterlijke beweging verwijderde hij het aangetaste orgaan
Zou de vervanging tijdig arriveren
Zou hij opnieuw een wonder kunnen verrichten
Kon hij dit leven nog aan de klauwen des doods ontrukken
Waar bleef die twaalfvingerige darm
Hoorde hij daar snelle voetstappen
Maar het was onherroepelijk afgelopen
Het hart van de melodieuze grijsaard had opgehouden met kloppen
Zijn lied was uit
Zijn instrument zweeg voor immer
Hij was overleden
Hij leefde niet meer
Uma Noite em Viena
A tensão na sala de cirurgia era quase insuportável
Ela parecia deixar as luzes ainda mais brilhantes
Os poucos sons ainda mais agudos
Os instrumentos ainda mais reluzentes
Todos os olhos estavam voltados para o professor Knusprich
O jovem cirurgião que deixou toda Viena em alvoroço
Adorado por seus pacientes, desejado por muitas mulheres
Ele havia alcançado o auge de sua fama em poucos anos
O mundo médico o odiava e silenciava
Esperando por um erro
Uma fraqueza, um momento fatal
Que o desmascararia para sempre, sim, o destruiria
Knusprich sabia o quão vulnerável era
Cada sucesso tornava seus inimigos mais invejosos
Enquanto o público cada vez mais contava
Com sua infalibilidade
Por isso, ele só recebia casos desesperados para tratar
Onde ninguém mais se atrevia
Assim também agora:
Ele viu que o paciente estava em péssimas condições
O batimento cardíaco era regular, mas tinha algo incomum
Algo que ele não conseguia identificar de imediato
Era necessário agir rápido
E ainda assim, Knusprich hesitou
Ele olhou para o velho rosto pálido
E se perguntou onde já tinha visto aquele homem antes
Então ele soube:
Era o famoso maestro e compositor
Que com suas alegres valsas havia animado incontáveis bailes
Sim, até o velho imperador havia dançado ao som de sua música
Esse homem precisava ser salvo
Viena não podia perdê-lo
Knusprich abriu o popular músico
Aparentemente de forma casual, mas com precisão microscópica ele fez seu trabalho
Era um espetáculo angustiante, mas também inspirador
De repente, porém, ele paralisou
Os outros o olharam com medo
O que ele tinha visto?
O cirurgião se endireitou
E apontou para o interior do querido artista
"A síndrome de Muckenspucker", disse ele, abatido
Todos recuaram
Não havia mais nada a ser feito
O paciente estava perdido
"Não", pensou Knusprich
"Ainda há uma chance
O coração ainda funciona
Se eu"
"Vá imediatamente ao depósito!" ele gritou para uma enfermeira
"Traga um duodeno
Um fresco, não deixe que te enfiem qualquer coisa
Vamos, vai, o que você está esperando?"
"Mas, mas..., eu preciso de um recibo"
Gaguejou a moça
"Eles sempre querem um recibo
Sem recibo, não entregam nada"
"Não venha com essa de recibo"
Interrompeu o cirurgião
"Aqui está uma vida em jogo
Faça o que eu digo"
Ela saiu correndo, aos prantos
Knusprich viu suas formas agradáveis
Enquanto ela deixava a sala de cirurgia
E se arrependeu de suas palavras descontroladas
Preferia tê-la em seus braços fortes
Para então, em um ímpeto de paixão
Pressionar seus lábios nos dela
Até que seus olhos azul-escuros
Mas não havia tempo a perder
Ele se inclinou novamente sobre o ser interno
Enquanto o coração ainda funcionasse
Ele precisava tentar o último recurso
Com um movimento magistral, ele removeu o órgão afetado
A substituição chegaria a tempo?
Ele conseguiria realizar outro milagre?
Poderia ainda arrancar essa vida das garras da morte?
Onde estava aquele duodeno?
Ele ouviu passos rápidos
Mas era irremediavelmente o fim
O coração do melódico ancião havia parado de bater
Sua canção havia terminado
Seu instrumento silenciou para sempre
Ele havia falecido
Ele não vivia mais