Goud
Eens was 'k een werkman, vlijtig en tevreden
Ik had een vrouw, mijn allerliefsten schat
Maar toen berichten plots de ronde deden
Dat men in 't Westen goud gevonden had
Toen liet ik mij door 't avontuur verlokken
Omdat mijn hart begerig was en boud
Ik ben met haar terstond daarheen getrokken
Fortuna wenkte: "Goud, goud"
Het was een zwaar, ja schier ondraaglijk leven
Een schaam'le hut, omringd door barren steen
Ik werd door felle gouddorst voortgedreven
Mijn lieve vrouw, zij kwijnde langzaam heen
Op zeek'ren morgen, kracht'loos neergezegen
Zag zij mij aan, door pijn en koorts benauwd
Zij smeekte mij, een dag haar te verplegen
Ik kon niet wachten, goud, goud
Ik zwoegde voort op schoenen half versleten
Door zon verzengd, door 't zoeken uitgeput
'k Ontdekte goud, de rampspoed was vergeten
En met mijn schatten sneld' ik naar de hut
Maar ijs'lijk was de schrik die mij verbeidde
Daar lag mijn vrouw, bewegingloos en koud
Eens leefd' ik arm, doch vredig aan heur zijde
Thans rest mij niets dan goud, goud
Ouro
Um dia eu fui um trabalhador, diligente e contente
Eu tinha uma mulher, meu tesouro mais querido
Mas então notícias de repente começaram a circular
Que haviam encontrado ouro no Oeste
Então me deixei levar pela aventura
Porque meu coração estava ansioso e ousado
Eu fui com ela imediatamente para lá
A fortuna me chamava: "Ouro, ouro"
Era uma vida dura, quase insuportável
Uma cabana miserável, cercada por pedras nuas
Eu fui empurrado pela intensa sede de ouro
Minha querida esposa, ela minguava lentamente
Em uma manhã silenciosa, caída sem forças
Ela me olhou, angustiada pela dor e febre
Ela me implorou para cuidar dela por um dia
Eu não pude esperar, ouro, ouro
Eu continuei lutando com sapatos meio desgastados
Queimado pelo sol, exausto pela busca
Eu descobri ouro, a desgraça foi esquecida
E com meus tesouros corri de volta para a cabana
Mas o pavor que me aguardava era horrível
Lá estava minha mulher, imóvel e fria
Um dia eu vivi pobre, mas em paz ao seu lado
Agora me resta nada além de ouro, ouro