Harde smart
Er stond een klein eenvoudig huisje, daar aan de stille waterkant
Het oude moedertje nam zuchtend haar breiwerk in de zwakke hand
Zij breidde wenend een hansopje voor 't brave kindje aan heur zij
Zij tuurde bevend in het wiegje en peinsde daar weemoedig bij
Welke smart is zo hard
Als de smart die het hart van een moeder benart
Ach, hoe wreed is mijn leed
Want ik weet met een kreet dat men mij hier vergeet
Dus ik tuur in het vuur
En ik gluur om het uur naar de klok aan de muur
Ja, ik ween hier alleen
Iedereen ging gemeen van mij heen
Mijn oudste zoon viel van een molen, de tweede werd matroos op zee
Hij raakte in een felle stormwind, de golven brachten hem weer mee
Mijn dochter doet in lichte zeden, zij schonk het leven aan dit kind
En Willem is een oude schooier, hij strompelt maar door weer en wind
Toen keek zij naar de oude leunstoel en greep zij een vergeeld portret
Haar man lag op het stille kerkhof, haar trouwe hond was opgezet
Zij snikte in haar omslagdoekje en sprak: "Ik heb nu niemand meer
Behalve dan dit kleine ventje, zo zacht en lief en rein en teer"
Maar plots en eensklaps klonk daarbuiten haar naam in een gebroken stem
Zij tuurde door het grijze venster, daar stond haar arme zoon Willem
Toen brak haar moederhart van vreugde, de zoon sprong schreiend in de sloot
De zuigeling bleef eenzaam achter, en weldra was het ventje dood
Ach, hoe blij werken wij
Aan de bijdragerij tot de volkspoezei
Want men ziet dat subiet
Bij zo'n lied vol verdriet ieder tranen vergiet
En u raadt, inderdaad
Dat de plaat vroeg of laat bij de tophitten staat
Dus hoezee, ral dal dee
En ole voor de NVGD
Dor intensa
Havia uma casinha simples, lá na beira do lago calmo
A velha mãe suspirava com seu tricô na mão fraca
Ela tricotava chorando um macacão pro bom menino ao seu lado
Ela olhava tremendo no berço e pensava triste ali
Qual dor é tão intensa
Como a dor que aperta o coração de uma mãe
Ah, quão cruel é meu sofrimento
Pois eu sei com um grito que aqui me esquecem
Então eu olho pro fogo
E espreito a cada hora o relógio na parede
Sim, eu choro aqui sozinha
Todo mundo foi embora de mim
Meu filho mais velho caiu de um moinho, o segundo virou marinheiro no mar
Ele se perdeu em uma tempestade forte, as ondas o trouxeram de volta
Minha filha vive de forma leve, ela deu à luz a essa criança
E o Willem é um velho vagabundo, ele só vai se arrastando por aí
Então ela olhou para a velha poltrona e pegou um retrato amarelado
Seu marido estava no cemitério silencioso, seu fiel cachorro foi empalhado
Ela soluçava em seu xale e disse: "Agora não tenho mais ninguém
Exceto por esse pequeno garoto, tão suave, doce, puro e frágil"
Mas de repente, de uma hora pra outra, ouviram seu nome em uma voz quebrada
Ela olhou pela janela cinza, lá estava seu pobre filho Willem
Então seu coração de mãe se quebrou de alegria, o filho pulou chorando na vala
O bebê ficou sozinho, e logo o menino estava morto
Ah, quão felizes trabalhamos
Na contribuição para a poesia popular
Pois se vê que logo
Com uma canção cheia de tristeza, cada um derrama suas lágrimas
E você adivinha, de fato
Que o disco, cedo ou tarde, estará entre os grandes sucessos
Então viva, ral dal dee
E ole pela NVGD