Mond
Wil jij een glaasje chambretin
Nou, schenk jezelf maar even in
Maar denk erom: je mag niet morsen
Op mijn antiek Louis Quatorze
Het trotse vaartuig was gebroken
En stierf op een barbaarse kust
En daarna kwam de zee tot rust
Zij had zich op de mens gewroken
Alleen een jonge passagier
Was door een wonder blijven leven
En lag in 't donker na te beven
Als een vermoeid en weerloos dier
Maar in de vroege zonnestralen
Verhief hij zich opnieuw als man
En met het onverschrokken plan
Om zelf zijn noodlot te bepalen
Berooid en moederziel alleen
Begon hij landinwaarts te lopen
Met de geheimen van de tropen
Als duizend ogen om zich heen
Hij zag verscheurende insecten
En vampiers, badend in een stroom
Hij zag een ademende boom
Met takken die zich naar hem rekten
Maar bloemen zongen hem een lied
En slangen likten hem de handen
Hij had gereisd door vele landen
Dit eiland kende hij nog niet
Bedekt met zweet en felle wonden
Bereikte hij een open dal
Waaronder, helder als kristal
De eerste avondsterren stonden
En in de grazig zachte grond
Hij kon zich even niet verroeren
Zag hij de lokkende contouren
Van een ontzaggelijke mond
Het grootse vuurwerk ging beginnen
Hij voelde 't gloeien van de lont
De rode weelde van die mond
Bedwelmde zijn intiemste zinnen
En toen het wezen hem verslond
Gleed met een glimlach hij naar binnen
In een tel sterven en beminnen
Was de bestemming die hij vond
Mundo
Você quer um copo de champanhe?
Então, se serve aí à vontade
Mas cuidado: não pode derrubar
Em meu antigo Louis Quatorze
A orgulhosa embarcação se quebrou
E morreu em uma costa selvagem
E depois o mar se acalmou
Ele se vingou da humanidade
Apenas um jovem passageiro
Sobreviveu por um milagre
E ficou tremendo no escuro
Como um animal cansado e indefeso
Mas nos primeiros raios de sol
Ele se levantou novamente como homem
Com o plano destemido
De determinar seu próprio destino
Pobre e sozinho, sem mãe
Começou a caminhar para o interior
Com os segredos dos trópicos
Como mil olhos ao seu redor
Ele viu insetos devoradores
E vampiros, banhando-se em um rio
Ele viu uma árvore que respirava
Com galhos que se estendiam para ele
Mas as flores cantavam uma canção
E as cobras lambiam suas mãos
Ele havia viajado por muitos países
Mas aquela ilha ele ainda não conhecia
Coberto de suor e feridas profundas
Ele alcançou um vale aberto
Onde, claro como cristal
As primeiras estrelas da noite brilhavam
E na terra macia e verdejante
Ele não conseguia se mover
Viu os contornos sedutores
De uma boca imensa
O grande espetáculo ia começar
Ele sentiu o calor do pavio
A riqueza vermelha daquela boca
Embriagou seus sentidos mais íntimos
E quando o ser o devorou
Ele deslizou para dentro com um sorriso
Em um instante morrer e amar
Era o destino que ele encontrou