Szondi Két Apródja(ii.rész)
Szondi Két Apródja (II.rész)
Hadd zúgjon az álgyu! pogány Ali mond,
Pattog a bomba, és röpked a gránát;
Minden tüzes ördög népet, falat ont:
Töri Drégel sziklai várát.
Szép úrfiak! a nap nyugvóra hajolt,
Immár födi vállát bíborszinü kaftán,
Szél zendül az erdõn, - leskel a hold:
Idekinn hideg éj sziszeg aztán!
A vár piacára ezüstöt, aranyt,
Sok nagybecsü marhát máglyába kihordat;
Harcos paripái nyihognak alant:
Szügyeikben tõrt keze forgat.
Aztán - no, hisz úgy volt! aztán elesett!
Zászlós kopiával hõs Ali temette;
Itt nyugszik a halmon, - rövid az eset -;
Zengjétek Alit ma helyette!
Két dalnoka is volt, két árva fiú:
Öltözteti cifrán bársonyba puhába:
Nem hagyta cselédit - ezért öli bú -
Vele halni meg, ócska ruhába!
S küldött Alihoz... Ali dús, Ali jó;
Lány-arcotok a nap meg nem süti nála;
Sátrában alusztok, a széltül is ó:
Fiaim, hozzá köt a hála!
Hogy vítt ezerekkel! hogy vítt egyedûl!
Mint bástya, feszült meg romlott torony alján:
Jó kardja elõtt a had rendre ledûl,
Kelevéze ragyog vala balján.
Rusztem maga volt õ!... s hogy harcola még,
Bár álgyugolyótul megtört ina, térde!
Én láttam e harcot!... Azonban elég:
Ali majd haragunni fog érte.
Mint hulla a hulla! veszett a pogány,
Kõ módra befolyván a hegy menedékét:
Õ álla halála vérmosta fokán,
Diadallal várta be végét.
Vége mikor lesz? kifogytok-e már
Dícséretibõl az otromba gyaurnak?
Eb a hite kölykei! vesszeje vár
És börtöne kész Ali úrnak.
Apadjon el a szem, mely célba vevé,
Száradjon el a kar, mely õt lefejezte;
Irgalmad, oh Isten, ne légyen övé,
Ki miatt lõn ily kora veszte!
Os Dois Escudeiros de Szondi (Parte II)
Os Dois Escudeiros de Szondi (Parte II)
Deixa o barulho rolar! diz o pagão Ali,
A bomba estoura, e a granada voa;
Todo diabo ardente derrama o povo, a parede:
Destrói o castelo de Drégel.
Bons rapazes! o sol se pôs no horizonte,
Agora cobre os ombros com um caftan púrpura,
O vento ressoa na floresta, - a lua espreita:
Aqui fora, a noite fria sussurra então!
No mercado do castelo, prata, ouro,
Muitos valiosos bois são levados à fogueira;
Os cavalos guerreiros relincham lá embaixo:
Em suas rédeas, a mão gira a espada.
E então - bem, foi assim! então caiu!
O herói Ali foi enterrado com a bandeira;
Aqui descansa na colina, - o caso é breve -;
Cantem por Ali hoje em seu lugar!
Ele tinha dois cantores, dois meninos órfãos:
Veste-os com elegância em veludo macio:
Não deixou seus servos - por isso a tristeza o mata -
Morrer com ele, em trapos velhos!
E enviou a Ali... Ali rico, Ali bom;
O rosto de vocês, meninas, o sol não o queima;
Dormem em sua tenda, até do vento se protegem:
Meus filhos, a gratidão os une!
Como lutou com milhares! como lutou sozinho!
Como uma muralha, esticou-se na base da torre em ruínas:
Diante de sua boa espada, o exército se desmorona,
Sua lança brilhava ao seu lado.
Ele mesmo era Rustem!... e como ainda lutava,
Embora quebrado pela bala, suas pernas, joelhos!
Eu vi essa luta!... Mas chega:
Ali logo vai se irritar por isso.
Como um cadáver ao cadáver! o pagão se perdeu,
Como pedra, escorregou para o abrigo da montanha:
Ele ficou à beira da morte, ensanguentado,
Esperou o fim com triunfo.
Quando será o fim? vocês já se esgotaram
De elogios para o patife desgraçado?
Os filhos da fé desse cão! sua destruição espera
E a prisão está pronta para o senhor Ali.
Que seque o olho que mirou,
Que seque o braço que o decapitou;
Tua misericórdia, oh Deus, não seja dele,
Aquele que causou tal morte precoce!