Lentäjän poika
Minä istuin kiitotien päähän,
Jäin ihmettä katselemaan.
Kone kaunis kuin lentäjän luusta tehty,
Yllytti moottoreitaan.
Minä ihailin villiä voimaa,
Minä nöyristä lapsista nöyrin.
Ja kun moottorit ampuivat sankarin matkaan,
Jäin seuraavaa odottamaan.
Minä olin lentäjän poika,
Lähes sankari siis itsekin.
Vielä lentäisin korkeammalle kuin muut,
Vielä isäänikin paremmin.
Minä nukahdin hallien varjoon,
Unen kerosiininkatkuisen näin:
Minä näin lentäjän huimapäisen ja varman
Syöksyvän ylöspäin.
Ylöspäin, läpi pilvien peiton,
Kohti ilmailun historiaa.
Jetin siivillä kuohui auringonkulta,
Kun se irtosi otteesta maan.
Lentokenttien aavoilla tuulee
Niin kuin ulapalla autiomaan.
Ja kiitotien päässä on taivaassa reikä,
Ovi miltei mahdottomaan
Filho do Piloto
Eu sentei no fim da pista,
Fiquei admirando a maravilha.
A máquina, linda como feita de osso de piloto,
Despertava seus motores.
Eu admirava a força selvagem,
Eu, o mais humilde entre os humildes.
E quando os motores dispararam o herói na jornada,
Fiquei esperando o próximo.
Eu era o filho do piloto,
Quase um herói, então, eu mesmo.
Ainda voaria mais alto que os outros,
Ainda melhor que meu pai.
Eu adormeci na sombra dos hangares,
O sonho cheirando a querosene eu vi:
Eu vi o piloto destemido e confiante
Subindo em um mergulho.
Subindo, através da cobertura de nuvens,
Rumo à história da aviação.
Nas asas do jato, o ouro do sol borbulhava,
Quando se soltou do chão.
Nos vastos campos de aviação sopra o vento
Como no deserto aberto.
E no fim da pista há um buraco no céu,
Uma porta quase para o impossível.