De Lorelei van buurt YY
Ik weet niet wat het moet beduiden
Dat ik zo ben uit mijn humeur
Ik hoor daar de doodsklokken luiden
Een lijkkoets staat ginds voor de deur
En in de salon daar beneden
Zit snotterend een droevige rij
Verzonken in vurige gebeden
Voor de Lurelei van buurt YY
Hoe ijdel is 't mens'lijke leven
Daar ligt ze dood als 'n pier
Zij is op 't slachtveld gebleven
Van liefde, genot en plezier
Voor 't eerst, nu acht dagen geleden
Had ze in de salon gemankeerd
Toch had ze nog 's avonds beneden
Voor 't open raam gevigeleerd
Daar draagt men de lijkkist naar buiten
Steeds luider klinkt 't snott'rend geween
Madam gluurt bedroefd door de ruiten
Want daar gaat haar broodwinning heen
Eerst wilden de klanten niet komen
Wat zij en haar man ook bedacht
Toen heeft ze de blonde genomen
En die had haar zegen gebracht
Daar gaat ze nu henen, de blonde
De Lorelei van buurt YY
Madam kijkt bedroefd in het ronde
En monstert de snott'rende rij;
Graag had zij die allen gegeven
Voor haar, die men grafwaarts daar rijdt!
Ach, waarom verliet zij het leven?
En dat in het drukst van de tijd!
"Ik heb er een schat mee verloren
Nu zij uit mijn huis wordt gerukt
Had zij niet drie weken tevoren
'n Schatrijke vreemdeling geplukt
Wie wist, gelijk zij, te animeren
Als stromen doen vloeien de wijn?
Geen enk'le die voor ouwe heren
Vooral zo aantrekk'lijk kon zijn!"
Zo klaagde Madam en ze schreide
Om 't blondje, zo innig bemind
Van wie ze met droefenis scheidde
Als waar' zij haar bloedeigen kind
Om de hoek ging de lijkkoets aan 't draven
Er waren geen volgkoetsen bij...
Ze werd van armen begraven
De Lorelei van buurt YY!
A Lorelei do Bairro YY
Eu não sei o que isso quer dizer
Que estou tão de mau humor
Ouço os sinos da morte soando
Um caixão está ali na porta
E na sala lá embaixo
Sentada, uma fila triste
Afundada em fervorosas orações
Pela Lorelei do bairro YY
Quão fútil é a vida humana
Lá está ela morta como um bicho
Ela ficou no campo de batalha
De amor, prazer e alegria
Foi a primeira, há oito dias
Que ela se arrastou na sala
Ainda assim, à noite lá embaixo
Ela dançou pela janela aberta
Lá levam o caixão para fora
Cada vez mais alto o choro
Madame espreita triste pelas janelas
Pois ali vai sua fonte de renda
Primeiro os clientes não queriam vir
O que ela e seu marido pensaram
Então ela pegou a loira
E isso trouxe sua bênção
Lá vai ela agora, a loira
A Lorelei do bairro YY
Madame olha triste ao redor
E observa a fila chorosa;
Ela gostaria de ter dado a todos
Por aquela que está sendo levada!
Ah, por que ela deixou a vida?
E isso no auge do tempo!
"Eu perdi um tesouro com isso
Agora que ela é arrancada da minha casa
Não tinha ela, três semanas atrás
Colhido um rico estrangeiro?
Quem sabia, como ela, animar
Como o vinho flui em correntezas?
Ninguém que para velhos senhores
Pudesse ser tão atraente!"
Assim lamentava Madame e chorava
Pela loira, tão intensamente amada
De quem se despedia com tristeza
Como se fosse sua própria filha
Na esquina, o caixão começou a andar
Não havia carroças de acompanhamento...
Ela foi enterrada por pobres
A Lorelei do bairro YY!