395px

De concubina

Eduard Jacobs

De concubine

In 't moederland had hij 't verbruid
En zijn familie, net en rijk
Negeerden hem... een kort besluit...
Hij tekende te Harderwijk
Hij toog naar 't verre zonneland
Streed voor de vaderlandse vlag
Elkeen vond hem een flinke vent
Totdat hij eind'lijk Mina zag...

Zij was z'n engel in deze oorden
Zijn dierbaarste kleinood
Zij slofte mede
Op al z'n schreden
En was tevreden!

Dacht hij aan 't verre moederland
Dan welde in z'n oog 'n traan
Doch nimmer kwam 't in z'n verstand
Weer naar Europa terug te gaan
Na vijftien jaar nam hij pensioen
Hij huurde 'n hutje voor hen twee
Maar in de donk're kampong... toen
Gevoelde hij zijn levenswee...

Toen werd het tobben, hij werd krank
En een verlamming wierp hem neer
Geen dokter djawa, spijs noch drank
Gaf hem de krachten van weleer
Zijn spraak was weg, maar in zijn blik
Lag diepgevoelde dankbaarheid...
Zijn laatste groet, zijn laatste snik
Was nog aan Mina-lief gewijd

De laatste tocht die hij toen deed
Ver van zijn huis en vaderland
Was zonder lange rijtuigstoet
Zonder een enk'le bloedverwant
Zij volgde in een dos-a-dos
Naar 't kerkhof, hare vriend en heer
En uit haar slendang strooide zij
Melatie in zijn rustplaats neer...

Zij was z'n engel in deze oorden
Zijn dierbaarste kleinood
Zij slofte mede
Met lome schreden
Hij ruste in vrede!...

De concubina

No país natal ele se estragou
E sua família, rica e cheia de moral
Ignorou ele... uma decisão rápida...
Ele assinou em Harderwijk
Ele partiu para a distante terra ensolarada
Lutou pela bandeira do seu país
Todos achavam que ele era um cara firme
Até que finalmente viu a Mina...

Ela era seu anjo nesses lugares
Seu bem mais precioso
Ela também caminhava
Em todos os seus passos
E estava satisfeita!

Quando ele pensava no distante país natal
Uma lágrima brotava em seu olho
Mas nunca lhe veio à mente
Voltar para a Europa novamente
Após quinze anos ele se aposentou
Alugou uma casinha para os dois
Mas na escura vila... então
Sentiu o peso da vida...

Então começou a luta, ele ficou doente
E uma paralisia o derrubou
Nenhum médico javanês, comida ou bebida
Deu a ele as forças de antes
Sua fala se foi, mas em seu olhar
Havia uma profunda gratidão...
Sua última saudação, seu último suspiro
Foi ainda dedicado à Mina querida

A última jornada que ele fez
Longe de sua casa e país natal
Foi sem uma longa procissão
Sem um único parente
Ela o seguiu em um dos-a-dos
Para o cemitério, seu amigo e senhor
E de seu lenço ela espalhou
Melati em seu lugar de descanso...

Ela era seu anjo nesses lugares
Seu bem mais precioso
Ela também caminhava
Com passos lentos
Ele descansou em paz!...

Composição: