De filosofische ekster
Een ekster stal op zeek're morgen
Een gouden armband van mevrouw
Hij had hem op een plek verborgen
Waar men hem niet gauw vinden zou
Maar 'n papegaai ging hem verklappen
Men sloot hem in een donker hok
En lorre lachte en maakte grappen
Toen de arme ziel zijn cel betrok
De ekster ging heen
En dacht: Hoe verkeerd
Dat heeft-ie bepaald
Van de mensen geleerd
Toen de ekster weer was vrijgekomen
Nadat hij een jaar gezeten had
Heeft hij maar gauw de vlucht genomen
Ver van die grote muffe stad
Hij wou een onderkomen vinden
Bij 'n ouwe vriend of een vriendin
Doch waar hij kwam, hij vond geen vrienden
Men liet de stumper nergens in
De ekster ging heen
En dacht: Hoe verkeerd
Dat hebben ze nu
Van de mensen geleerd
Hij zag in drukke conversatie
Een troepje eksters in de wei
Hij dacht: 'k Ben van de permitatie
En kwam dus kalmpjes erbij
Maar dat bezoek heeft hem gespeten
Hij kreeg van alle kanten troef
Men riep: "Je hebt een jaar gezeten
Laat ons met rust, gemene boef!"
De ekster ging heen
En dacht: Hoe verkeerd
Dat hebben ze vast
Van de mensen geleerd
Zo zwierf de ekster vele dagen
Ten prooi aan honger en verdriet
Hij durfde nergens hulp meer vragen
Daar zijn familie 'm zelfs verstiet
Hij wilde werken als tevoren
Maar daarin heeft hij zich vergist
Steeds moest hij van zijn misdrijf horen
En zo werd hij recidivist
Terwijl hij weer stal
Dacht hij: 't Is verkeerd
Maar dat heb ik nu
Van de mensen geleerd!
A Gralha Filosófica
Uma gralha roubou numa manhã clara
Uma pulseira de ouro da senhora
Escondeu num lugar bem longe
Onde ninguém ia achar tão cedo
Mas um papagaio foi e entregou
Ele foi trancado em um canto escuro
E a gralha ria e fazia piada
Enquanto a pobre alma ocupava sua cela
A gralha foi embora
E pensou: Que errado
Isso ele aprendeu
Com os humanos, é claro
Quando a gralha finalmente saiu
Depois de um ano trancafiado
Ela logo decidiu fugir
Longe daquela cidade abafada
Queria encontrar um abrigo
Com um velho amigo ou amiga
Mas onde chegava, não encontrava amigos
Ninguém deixava o coitado entrar
A gralha foi embora
E pensou: Que errado
Isso eles aprenderam
Com os humanos, é claro
Viu em uma conversa agitada
Um grupo de gralhas no campo
Pensou: Eu sou da permissão
E se juntou tranquilo ao bando
Mas essa visita foi um erro
Recebeu ataques de todos os lados
Gritaram: "Você ficou um ano preso
Deixe-nos em paz, seu bandido!"
A gralha foi embora
E pensou: Que errado
Isso eles aprenderam
Com os humanos, é claro
Assim a gralha vagou por dias
À mercê da fome e da tristeza
Não ousava mais pedir ajuda
Pois sua família o havia abandonado
Queria trabalhar como antes
Mas nisso ele se enganou
Sempre ouvia sobre seu crime
E assim se tornou um reincidente
Enquanto roubava de novo
Pensou: Isso é errado
Mas aprendi isso
Com os humanos, é claro!