Hús
Ha ölni kell s élni még
Ha élni kell de ölni szép
S húst markolva, beletépve
Átérezve lényegét
Édesbe fordul a keser íze
Vagy holtában élve, éltében halva
A lüktető húsba belemarva
Szorongó erővel felemelve
Ájtatos imával magasba tartva
Nem kiált fennen: áldozz fel!
Vagy parányi pontként zokogva, sírva
Ordító hús, állni nem bírna
Vöröslő tömegként csúszik-mászik
Rikoltva válaszol minden kínra
S undorral néz a saját vérem
Vagy rács alatt szabadon, bilincsbe verve
Izzó tűzkövet a húsba verne
Összeroppantaná a szikla
Ha a gyenge testtel odaállni merne
De nem vagyunk más csak omlós hús
Még élni fél
A porhüvely s rettegésben él
Ha mossa falát
Saját szennye
Félni tanul
Carne
É preciso matar e ainda viver
Se é pra viver, mas matar é bonito
Apertando a carne, rasgando-a
Sentindo sua essência
O amargo se torna doce
Ou vivendo na morte, morrendo na vida
Mordendo a carne pulsante
Levantando com força angustiante
Sustentando com oração devota
Não grita alto: sacrifica!
Ou como um ponto minúsculo, chorando, lamentando
Carne gritando, não consegue ficar de pé
Deslizando como uma massa vermelha
Gritando em resposta a toda dor
E olhando com nojo para meu próprio sangue
Ou livre sob as grades, acorrentado
Bater uma pedra incandescente na carne
Destruiria a rocha
Se ousasse se colocar ali com o corpo fraco
Mas não somos nada além de carne macia
Ainda vive meio
A casca e vive com medo
Se lava a parede
Com sua própria sujeira
Aprende a ter medo