Llorando por granada
Llorando por granada
Dicen que es verdad,
que se oye hablar,
en las noches
cuando hay luna
en las murallas,
alguien habla.
Nadie quiere ir,
en la oscuridad,
todos dicen
que de noche está
la Alhambra, embrujada,
por el moro
de Granada.
Dicen que es verdad,
que su alma está,
encantada por perder
un dia Granada
y que lloraba.
Cuando el sol se va,
se le escucha hablar,
paseando su amargura
por la Alhambra,
recordando y llorando
por Granada.
Dicen que es verdad,
que nunca se fue,
condenado está a vivir
siempre en la Alhambra
y a llorarla.
Al atardecer,
cuentan que se ve,
entre sombras la figura
de aquel moro, hechizada,
por perder un día Granada.
Chorando por Granada
Chorando por Granada
Dizem que é verdade,
que se ouve falar,
nas noites
quando tem lua
nas muralhas,
alguém fala.
Ninguém quer ir,
na escuridão,
todos dizem
que à noite está
a Alhambra, encantada,
pelo mouro
de Granada.
Dizem que é verdade,
que sua alma está,
encantada por perder
um dia Granada
e que chorava.
Quando o sol se vai,
se escuta falar,
passeando sua amargura
pela Alhambra,
lembrando e chorando
por Granada.
Dizem que é verdade,
que nunca se foi,
condenado a viver
sempre na Alhambra
e a chorá-la.
Ao entardecer,
contam que se vê,
entre sombras a figura
daquele mouro, encantada,
por perder um dia Granada.
Composição: