Orasan
Orasan…umiikot, umaawit…tumutunog
Gumagabi, umaaraw, sa dahan-dahang pag-ikot
May kamay na naghuhudyat, ng oras na sunod-sunod
Sa bawat galaw ng kamay, iba't-iba ang nagaganap
Sa mundong umiinog.
Paano nga ba ibabalik, ang kamay ng orasan?
Ang sandaling kapiling ko, ang mga minamahal
Mga anak na minumutya, asawang pinaglilingkuran
Buo at masaya, salat man sa yaman.
Ngunit sa hangaring, ang buhay ay maiangat
Maihandog ang magandang bukas, sa anak na nililiyag
Ibang bansa'y pinangarap, pilit na hinangad
Upang hirap na dinaranas, di na lagging kayakap.
Ngunit sa paglipas ng panahon, sa pagtakbo ng orasan
Isang dagok sa buhay, sa akin ay dumatal
Asawang itinangi, minahal ng lubusan
Nagmahal sa iba, at ako'y iniwan.
Ang pinakamasaklap, ang inspirasyon ng pagsisikap
Ang kadluan ng pagtitiis, at ibayong paghihirap
Hindi ko na nakita, hindi ko na mayayakap
Pagkat supling ko'y inilayo, nasaan kayo mga anak?
Salaping naipon, kapalit ng kalupitan
Sa among sakim, bawat segundo'y gahaman
Bawat trabaho ko, kanyang inoorasan
Kapag ako'y sumala, galit n'ya ang makakamtan.
Wala na ang salapi, wala na rin ang minamahal
Nawalan ng saysay, tiniis na kaapihan
Sinisisi ang sarili, sa pangarap na inasam
Ito ba ang kapalarang, bigay sa 'kin ng maykapal?
Kailan hihinto, ang takbo ng orasan?
Kailan babalik sa kahapong iniwan?
Kailan maririnig, ang tunog na mainam?
Kailan ang oras, anak ko'y masisilayan?
Ako ngayo'y isang orasang, patuloy na lang sa pag-ikot
Nabubuhay sa damdaming, punong-puno ng kirot
Sa bawat Segundo, bawat minuto, at sa bawat oras na pag-inog
Pakiramdam ko'y pawing gabi, walang liwanag na dulot.
Relógio
Relógio… girando, cantando… fazendo barulho
Anoitecendo, amanhecendo, no lento girar
Tem uma mão que aponta, a hora que vem em sequência
A cada movimento da mão, coisas diferentes acontecem
Neste mundo que gira.
Como posso voltar, a mão do relógio?
O momento em que estou com meus amores
Filhos que estão crescendo, cônjuge que eu sirvo
Inteiro e feliz, mesmo sem riqueza.
Mas com o desejo, de elevar a vida
Oferecer um futuro bonito, ao filho que amo
Sonhos de outros países, que busquei com afinco
Para que o sofrimento que enfrento, não seja sempre meu companheiro.
Mas com o passar do tempo, com o correr do relógio
Um golpe na vida, chegou até mim
A esposa amada, que amei profundamente
Amou outro, e me deixou.
O mais doloroso, a inspiração para o esforço
A carga da paciência, e o sofrimento extremo
Não a vi mais, não posso mais abraçar
Pois meu filho foi levado, onde estão vocês, meus filhos?
Dinheiro acumulado, em troca da crueldade
Com o patrão ganancioso, cada segundo é avarento
Cada trabalho meu, ele cronometrava
Se eu falhasse, sua raiva eu enfrentaria.
Não há mais dinheiro, não há mais amores
Perdeu o sentido, suportei a opressão
Culpando a mim mesmo, pelo sonho que almejei
É este o destino, que o divino me deu?
Quando vai parar, o correr do relógio?
Quando voltarei ao passado que deixei?
Quando ouvirei, o som que é bom?
Quando será a hora, que verei meu filho?
Agora sou um relógio, que continua a girar
Vivendo com sentimentos, cheios de dor
A cada segundo, cada minuto, e a cada hora que passa
Sinto que é só noite, sem luz que traga.