De reiziger
Hij is een reiziger in rook
Rook uit het oosten, al heeft-ie ook
Wel eigen teelt
Z'n reizen hebben hem gestenigd
En hij is enkel nog verenigd
Met z'n spiegelbeeld
Hij kan niet wachten op de herder
Hij wil altijd sneller, altijd verder
Hij voelt zich goed, God zij geloofd
Maar als het zonlicht is gedoofd
Heeft-ie stenen, teveel stenen in z'n hoofd
Nu spuit-ie dromen in z'n arm
De naald is koud, z'n bloed wordt warm
En alsmaar warmer
Zo duikt-ie diepzee huizenhoog
Maar z'n mond is gips en z'n ogen
Zijn van marmer
Hij kan niet wachten op de herder
Hij wil altijd sneller, altijd verder
Hij voelt zich goed, God zij geloofd
Maar als het zonlicht is gedoofd
Heeft-ie stenen, teveel stenen in z'n hoofd
Hij is een stilleven van steen
Hijzelf is vol, maar om hem heen
Lege vertrekken
En in z'n allerlaatste droom
Valt-ie als een appel van de boom
Vol beurse plekken
Hij kon niet wachten op de herder
Hij wou altijd sneller, altijd verder
Hij voelde zich goed, God zij geloofd
Maar toen het zonlicht was gedoofd
Had-ie stenen, teveel stenen in z'n hoofd
O Viajante
Ele é um viajante na fumaça
Fumaça do leste, embora ele também tenha
Sua própria colheita
Suas viagens o apedrejaram
E ele está apenas unido
Com seu reflexo
Ele não pode esperar pelo pastor
Ele quer sempre mais rápido, sempre mais longe
Ele se sente bem, Deus seja louvado
Mas quando a luz do sol se apagou
Ele tem pedras, muitas pedras na cabeça
Agora ele injeta sonhos em seu braço
A agulha está fria, seu sangue esquenta
E cada vez mais quente
Assim ele mergulha em profundezas imensas
Mas sua boca é gesso e seus olhos
São de mármore
Ele não pode esperar pelo pastor
Ele quer sempre mais rápido, sempre mais longe
Ele se sente bem, Deus seja louvado
Mas quando a luz do sol se apagou
Ele tem pedras, muitas pedras na cabeça
Ele é uma natureza morta de pedra
Ele mesmo está cheio, mas ao seu redor
Cômodos vazios
E em seu último sonho
Ele cai como uma maçã da árvore
Cheio de marcas
Ele não pôde esperar pelo pastor
Ele sempre quis mais rápido, sempre mais longe
Ele se sentia bem, Deus seja louvado
Mas quando a luz do sol se apagou
Ele tinha pedras, muitas pedras na cabeça