De zeven tuinen
Er groeide een boom in de tuin van het leven
Met armen die reikte tot ver in de lucht
En steeds als de takken hun vruchten verloren
Werden er duizenden mensen geboren
En eens op een dag kwam ook ik uit zo'n vrucht
In de tuin van het leven
Toen groeide ik op in de tuin van de vrede
Tussen sneeuwwitte bloemen en kelken vol licht
Verwarmd door de zon en gekust door de regen
Heb ik daar handen en voeten gekregen
En lippen en ogen een eigen gezicht
In de tuin van de vrede
Ik zocht me een weg door de tuin van de liefde
Waar paden zo smal zijn maar niet voor een kind
Ik hield van de mensen, ik hield van de dieren
Ik wilde de straten met bloemen versieren
En speelde een spel op de rug van de wind
In de tuin van de liefde
De wind nam me mee naar de tuin van geheimen
Daar zongen de vogels een wonderlijk lied
Er straalde een zilveren licht door de bomen
En de wind zei me zachtjes: daar mag je niet komen
Maar ik dacht: ik ben groot en ik luisterde niet
In de tuin van geheimen
Ik kwam door een poort in de tuin van bekoring
Daar staken de rozen mijn ogen in brand
Maar toen ik begerig de mooiste wou plukken
Vielen de purperen blaadjes aan stukken
En stond ik verdwaasd met de steel in mijn hand
In de tuin van bekoring
Nu loop ik alleen door de tuin van de stilte
Met ogen vol heimwee en armen vol spijt
De zon is verdwenen, ik wacht op de morgen
Maar een loodgrijze muur houdt de toekomst verborgen
De zevende tuin in het land van de tijd
Ik kan er wel heen, maar mijn angst is te groot
Want achter die muur wacht de tuin van de dood
Os sete jardins
Cresceu uma árvore no jardim da vida
Com braços que se estendiam até o céu
E sempre que os galhos perdiam seus frutos
Milhares de pessoas vinham ao mundo
E um dia eu também saí de um desses frutos
No jardim da vida
Então cresci no jardim da paz
Entre flores brancas como a neve e cálices cheios de luz
Aquecido pelo sol e beijado pela chuva
Lá ganhei mãos e pés
E lábios e olhos, um rosto só meu
No jardim da paz
Eu procurei meu caminho pelo jardim do amor
Onde os caminhos são estreitos, mas não para uma criança
Eu amava as pessoas, eu amava os animais
Queria enfeitar as ruas com flores
E brincava num jogo nas costas do vento
No jardim do amor
O vento me levou ao jardim dos segredos
Lá os pássaros cantavam uma canção maravilhosa
Uma luz prateada brilhava entre as árvores
E o vento me disse suavemente: você não pode ir lá
Mas eu pensei: sou grande e não ouvi
No jardim dos segredos
Entrei por um portão no jardim da sedução
As rosas queimaram meus olhos
Mas quando ansioso quis colher a mais linda
As pétalas roxas se despedaçaram
E fiquei atordoado com o talo na mão
No jardim da sedução
Agora caminho sozinho pelo jardim do silêncio
Com olhos cheios de saudade e braços cheios de arrependimento
O sol desapareceu, espero pela manhã
Mas uma parede cinza chumbo esconde o futuro
O sétimo jardim no país do tempo
Posso ir até lá, mas meu medo é grande demais
Pois atrás daquela parede espera o jardim da morte