Valentijntje
Valentijntje, Valentijntje
Ziet 't leven als een geintje
Valentijntje doet geen schijntje voor de kost
Valentijntje houdt van dansen en van lachen en van sjansen
Valentijntje, och, die leeft er maar op los
's Morgens gluurt 'ie door 't gordijntje
Naar de mensen op 't pleintje
Want die wachten op 't treintje naar hun werk
Maar da's niets voor Valentijntje
Hij zegt: "Werken ondermijnt je
Ik ga wandelen op 't pleintje bij de kerk"
In een huisje op dat pleintje
Woont een meisje, Roosmarijntje
Valentijntje noemt haar stilletjes, een schat
Met haar donkerbruine lokjes
En haar geitenharen sokjes
Is ze 't allerliefste meisje van de stad
Dikwijls loopt 'ie met een kleurtje
Langs haar groengeverfde deurtje
Maar hij durft 't niet te wagen
Roosmarijntje's hand te vragen
Valentijntje, Valentijntje
Ziet 't leven als een geintje
Valentijntje doet geen schijntje voor de kost
Valentijntje houdt van dansen en van lachen en van sjansen
Valentijntje, och, die leeft er maar op los
Op een dag nam hij een kansje
En hij vroeg haar voor een dansje
En hij stuntelde een beetje toen 'ie zei
"Roosmarijntje, hoor eens even
'k Zal je duizend rozen geven
Roosmarijntje, als je trouwen wil met mij"
En toen bloosde Roosmarijntje
En toen hoopte Valentijntje
En toen zei ze met een lachje
En toen zei ze; ja, wat dacht je
"Valentijntje, Valentijntje
Heus, nu maak je maar een geintje
Valentijntje, ach, wat doe je me verdriet
Duizend rozen, wil je geven
Maar daar kan ik niet van leven
Valentijntje, zonder centjes gaat 't niet"
Valentijn heeft toen begrepen; deze keer ging er wat mis
En wanneer je nu wilt weten wat 't eind van 't liedje is
Gluur dan 's morgens door 't gordijntje
Want dan komt 't Valentijntje
Uit 't huisje op 't pleintje bij de kerk
Kust z'n vrouwtje, Roosmarijntje
En z'n hele kleine kleintje
En dan stapt 'ie op 't treintje naar z'n werk
Valentinho
Valentinho, Valentinho
Vê a vida como uma brincadeira
Valentinho não faz esforço pra ganhar a vida
Valentinho adora dançar, rir e dar em cima
Valentinho, ah, ele vive a mil por hora
De manhã ele espreita pela cortina
Pra ver o povo na pracinha
Pois eles esperam o trem pra ir trabalhar
Mas isso não é pra Valentinho
Ele diz: "Trabalhar só te derruba
Vou passear na pracinha perto da igreja"
Numa casinha naquela pracinha
Mora uma menina, Rosinha
Valentinho a chama baixinho, um amor
Com seus cachinhos castanhos
E suas meias de lã
Ela é a menina mais fofa da cidade
Frequentemente ele passa com um sorriso
Pela porta verde dela
Mas ele não tem coragem
De pedir a mão de Rosinha
Valentinho, Valentinho
Vê a vida como uma brincadeira
Valentinho não faz esforço pra ganhar a vida
Valentinho adora dançar, rir e dar em cima
Valentinho, ah, ele vive a mil por hora
Um dia ele resolveu arriscar
E a convidou pra dançar
E ele gaguejou um pouco quando disse
"Rosinha, escuta só
Vou te dar mil rosas
Rosinha, se você quiser casar comigo"
E então Rosinha ficou vermelha
E Valentinho ficou esperançoso
E então ela disse com um sorriso
E então ela disse: "Sim, o que você achou?"
"Valentinho, Valentinho
Sério, agora você tá de brincadeira
Valentinho, ah, o que você tá fazendo comigo?
Mil rosas, você quer dar
Mas isso não dá pra viver
Valentinho, sem grana não dá pra seguir"
Valentinho então entendeu; dessa vez deu ruim
E se você quer saber qual é o final da história
Espie de manhã pela cortina
Porque aí vem o Valentinho
Da casinha na pracinha perto da igreja
Beija sua mulher, Rosinha
E seu filhinho bem pequeno
E então ele pega o trem pra ir trabalhar