Kuulen Parran Kasvun
Olin pesästään tipautettu,
paksu käenpoikale
mietin mitä tulis musta,
julmettu miehenroikale
Missä muualla kuin tiellä
rekka-repsikkana
missä äiti ei kiellä
jos lipsahtaa ruma sana
Siellä nielee kovikset
hikeä ja rasvaa,
niillä hauikset,
sekä parta kasvaa
Sieltä vasta vuoden päästä,
kotiin soittaisin,
kertoisin säästä,
takaa kuudentuhannen mailin
Sitten lähdin matkaan
tie vei minut läpi maiden, vuorten ja meren
ja vain levottoman veren
kohinan korvissani
mukana kuljetin matkallani
Ja parran kohisevan kasvun
kuulla sain viime vuosien päästä,
olin kunnon rekkamies, suuri, karvainen ja peloton
ei kotia, tietä, vain tiessä katse eloton
Entäs sitten jos kova karju lie?
ei karjua pelkää asfalttitie
ei helpota yksinäisen taipaletta,
että auto ei ymmärrä puhetta
Siispä palasin kotin ja perustin huoltiksen,
seurani kohentui monin verroin,
kun pojanklopeille kerroin
hurjia tarinoita,
enkä kuunnellut äitien marinoita
joiden pojat lähti tielle,
kun uskoi tarinoita
joihin uskon pian jo itsekkin
Ja aina kun rekka ohi
asemani pyyhkäisee,
vanha sydän hyppää kurkkuun
ja siellä se nyyhkäisee
töötttööt....
Ouvindo o Crescimento da Barba
Fui jogado pra fora do ninho,
como um galo novo
pensando no que eu ia ser,
um baita homem sem vergonha
Onde mais que na estrada
como carona de caminhão
onde a mãe não reclama
se soltar uma palavra feia
Lá eles engolem os duros
suor e gordura,
esse povo forte,
e a barba vai crescendo
Só depois de um ano,
ligaria pra casa,
contaria sobre o tempo,
desde seis mil milhas atrás
Então parti na jornada
a estrada me levou por terras, montanhas e mares
e só o sangue inquieto
zunindo nos meus ouvidos
me acompanhava na viagem
E o crescimento barulhento da barba
pude ouvir anos depois,
fui um caminhoneiro de verdade, grande, peludo e destemido
sem casa, só estrada, com o olhar vazio na pista
E se um urso feroz aparecer?
nenhum asfalto teme o rugido
não alivia a solidão do caminho,
que o carro não entende a conversa
Então voltei pra casa e abri um posto,
minha companhia melhorou muito,
quando contava pros moleques
histórias malucas,
e não ouvia as reclamações das mães
cujo filhos saíram pra estrada,
quando acreditaram nas histórias
nas quais logo eu também acreditaria
E sempre que um caminhão passa
na minha parada,
meu velho coração pula na garganta
e ali ele soluça
tôôô....