Ballade Tot Slot
Alzo besluit Francois Villon
Zijn testament, berooid en bloot
En hoort ge straks het carillon
Ten teken dat zijn leven vlood
Kleedt u dan in een rouwkleed rood
Want hij zweert bij zijn eigen zaad
Dat liefde schuld heeft aan zijn dood
Als hij dit aards bestaan verlaat
Dit is geen grootspraak van Villon
Men jaagt hem voort als schobbejak
En tussen hier en Rousillon
Is elke struik en elke tak
Getooid met flarden van zijn frak
Want waar hij mint, daar zaait hij haat
Dat jaagt hem voort van dak tot dak
Tot hij dit aards bestaan verlaat
Zo draagt hij, als de dood hem haalt
Wat vale vodden en niet meer
Maar door die vodden pronkt en praalt
Hoog opgericht zijn liefdesspeer
Scherp als de tong die door het leer
Der degenriem zijn gaten slaat
Daarmee snoeft hij een laatste keer
Voor hij dit aards bestaan verlaat
Prins Dood, fel als een kiekendief
Hij heft het glas als laatste daad
Hij kust de wijn, zijn trouwste lief
Als hij dit aards bestaan verlaat
Balada Até o Fim
Alzo decide Francois Villon
Seu testamento, sem grana e nu
E você ouve logo o sino
Indicando que sua vida fluiu
Vista-se então de luto vermelho
Pois ele jura por sua própria semente
Que o amor é culpado de seu fim
Quando ele deixar este mundo terreno
Isso não é bravata de Villon
Estão atrás dele como um vagabundo
E entre aqui e Rousillon
Cada arbusto e cada galho
Estão adornados com pedaços de seu casaco
Pois onde ele ama, ele semeia ódio
Isso o persegue de telhado em telhado
Até que ele deixe este mundo terreno
Assim, quando a morte o alcançar
Ele carrega apenas trapos e nada mais
Mas através desses trapos ele se exibe
Erguendo sua lança do amor
Afiada como a língua que fura o couro
Da cinta da espada, fazendo buracos
Com isso, ele se exibe uma última vez
Antes de deixar este mundo terreno
Príncipe Morte, feroz como um gavião
Ele levanta o copo como último ato
Ele beija o vinho, seu amor mais fiel
Quando ele deixar este mundo terreno
Composição: E. Du Bois / Foco