Epistel Aan Mijn Vrienden
Heb medelij, heb medelij met mij
Mijn vrienden, toont erbarmen met mijn lot
Ik dans niet rond de meiboom, meieblij
Maar stervend lig ik in een laag cachot
Verlaten door Fortuna en door God
Oh meisjes, minnaars, groen en dwaas en mal
Oh kuitenflikkers, dansers op het bal
Spits als een spies, breed als een bastion
Met bellen, tink'lend als een waterval
Laat gij hem daar, de povere Villon
Gij zangers, op uw vrijheid zeer gesteld
Gij vrijers, pierlala's in daad en woord
Die reilt en zeilt met vals of eerlijk geld
Mannen van geest, ik bid u, maak wat voort
U lacht en in die tijd steekt hij de moord
Gij dichters van couplet, motet, rondeel
Wanneer hij dood is helpt geen glas kandeel
Hij zucht hier zonder frisse wind of zon
Gebonden in de diepte van 't kasteel
Laat gij hem daar, de povere Villon
Ach, komt hem zien in jammerlijke staat
Gij edelen, van tienden vrijgesteld
Die u door vorst noch keizer heersen laat
En u slechts onder God en Hemel stelt
Ziet hoe de honger hem gestadig kwelt
Zijn tanden zijn zo lang als van een riek
Niet door gebak, door droge korst en kliek
En in zijn darmen kolkt geen vleesbouillon
Maar water. Hij verkommert stervensziek
Laat gij hem daar, de povere Villon
Passende Prinsen, jong of grijs van haar
Sta met uw gratie en uw vrijbrief klaar
Hijs mij dit graf uit, in een mand of ton
Want varkens zijn behulpzaam voor elkaar
Waar er een krijst, staan alle and're klaar
Laat gij hem daar, de povere Villon
Carta Para Meus Amigos
Tenham pena, tenham pena de mim
Meus amigos, tenham compaixão do meu destino
Não danço ao redor do mastro, alegre e contente
Mas morrendo estou em um calabouço profundo
Abandonado por Fortuna e por Deus
Oh meninas, amantes, verdes e tolos e insensatos
Oh dançarinos, dançarinos na festa
Fino como uma lança, largo como um bastião
Com sinos, tilintando como uma cachoeira
Deixem-no lá, o pobre Villon
Vocês, cantores, que prezam muito a liberdade
Vocês, conquistadores, palhaços em ato e palavra
Que navegam com dinheiro falso ou honesto
Homens de espírito, eu imploro, façam algo
Vocês riem e, nesse tempo, ele comete o crime
Vocês, poetas de estrofes, motetos, rondéis
Quando ele estiver morto, não adianta um copo de vinho
Ele suspira aqui sem vento fresco ou sol
Amarrado na profundidade do castelo
Deixem-no lá, o pobre Villon
Ah, venham vê-lo em estado lamentável
Vocês, nobres, isentos de dízimos
Que não se deixam dominar por príncipe ou imperador
E se colocam apenas sob Deus e o Céu
Vejam como a fome o atormenta constantemente
Seus dentes são tão longos quanto um garfo
Não por bolos, mas por crostas secas e restos
E em seus intestinos não borbulha caldo de carne
Mas água. Ele se consome, morrendo doente
Deixem-no lá, o pobre Villon
Príncipes elegantes, jovens ou grisalhos
Estejam prontos com sua graça e seu salvo-conduto
Tirem-me deste túmulo, em uma cesta ou barril
Pois os porcos se ajudam mutuamente
Onde um grita, todos os outros estão prontos
Deixem-no lá, o pobre Villon