395px

Pai

Ernst Van Altena

Vader

Als kind werd ik geimponeerd, als ik jou hand zag op een stoel
Zo groot zo wijd en zo volleerd dat gaf me een vertrouwd gevoel
Als jij met hoog gebarsten stem, de liedjes zong van Hullebroeck
Dan voelde ik alleen bij hem, vind ik de zekerheid die 'k zoek vader

Hoe groot en breed jou warme hand, vol berg en dal, kanaal en kloof
Het ging haast boven mijn verstand, die hand mijn rots mijn vast geloof
Jou geur van scheerzeep en allern, jou rijbroek je gereedschapstas
De kroeskrans om je bruine kruin ik wist dat jij het leven was vader

Als ik door boze droom geplaagd, haast tuimelend het bed uit vloog
Dan voelde ik me niet meer belaagd, diep weggekropen op jou schoot
Ik wist die hier zit kent geen angst, hij twijfelt nooit hij kan het aan
Ik voelde vader duurt het langst, de loodsman van mijn klein bestaan vader

En nu je oud bent en verzwakt, en wat droefgeestig naast me zit
Je brede schouders afgezakt, je werkloze handen wit
Ook nu ik je onzeker zie, proef ik nog altijd in jou woord
De ongebuilde poezie, die mij als kind al heeft bekoord vader

En door jou brede vader zijn, weet ik wat min zoon nu verwacht
Die zelfde troost bij kleine pijn, die zelfde zekerheid en kracht
Maar ook besef ik nu pas goed, echt zeker is geen enkel man
Zodat een vader zeker doet, omdat zijn zoon niet zonder kan vader

Pai

Quando criança eu ficava impressionado, ao ver sua mão em uma cadeira
Tão grande, tão ampla e tão experiente, isso me dava uma sensação de segurança
Quando você cantava com a voz rouca, as músicas de Hullebroeck
Eu sentia que só com ele, encontrava a certeza que eu buscava, pai

Quão grande e larga é sua mão quente, cheia de montanhas e vales, canais e fendas
Era quase além da minha compreensão, aquela mão, minha rocha, minha fé inabalável
Seu cheiro de creme de barbear e tudo mais, suas calças de montaria, sua bolsa de ferramentas
A coroa de cabelo em sua cabeça morena, eu sabia que você era a vida, pai

Quando eu era atormentado por pesadelos, quase caindo da cama
Eu não me sentia mais ameaçado, me encolhendo em seu colo
Eu sabia que quem estava aqui não conhecia o medo, nunca hesitava, ele dá conta
Eu sentia, pai, que você durava mais, o piloto da minha pequena existência, pai

E agora que você está velho e debilitado, e um pouco triste ao meu lado
Seus ombros largos caíram, suas mãos inativas estão pálidas
Mesmo agora que vejo sua insegurança, ainda sinto em suas palavras
A poesia não domesticada, que já me encantava quando criança, pai

E por ser seu filho, sei o que meu filho agora espera
O mesmo conforto em pequenas dores, a mesma certeza e força
Mas agora percebo bem, que realmente nenhum homem é certo
Então um pai faz o que pode, porque seu filho não pode ficar sem, pai

Composição: E. Du Bois / Foco