Elmentek a Fiúk
Elszakadt a film,
De tényleg: a vásznon
Lassan ég a kép.
Nem táj, nem test, nem épület,
Hanem az ég,
Maga a kék ég.
Egy randevú - magunkon kívül -
Észrevétlen átváltozás.
Deja vu, a jelen emléke,
Egy elképesztô nagy varázs!
Elmentek a fiúk,
De itt maradt az idô.
Rövid kis pihenô a z?rzavarban.
A föld fehér fényben ég,
A szívünkben savak.
Fokozhatatlan már a pillanat.
A pillanat, ahogy a repülô árnyéka
Átsuhan arcodon,
De mi csak dolgozunk, fázunk,
És fáradtnak látszunk:
Sok jégyhegy a keleti srakon.
Én tér-a-térben sétálgatok
A testemmel minden éjjel,
És a csillagokra lövöldözök
A szemembe sűrített fénnyel
Eles foram para os meninos
Será que o filme,
Mas, na verdade: a tela
Lentamente, a imagem do céu.
No cenário, nenhum corpo, nenhum edifício,
Mas o céu
Você é o céu azul.
Um encontro - fora de nós mesmos -
Transformação sem emenda.
Deja vu, a memória do presente,
Uma alta magia surpreendente!
Eles foram para os meninos,
Mas não há tempo.
Resto pouco curto para? Confusão dentro
A luz branca é na terra,
Os ácidos em nossos corações.
Extremamente Impossível foi o estalo.
No momento em que, como a sombra do avião
Cara Átsuhan,
Mas estamos apenas trabalhando, estamos com frio,
E olhar cansado:
Muitos jégyhegy Sraka leste.
Eu ando em torno do espaço-espaço
Do meu corpo toda noite,
E as estrelas cadentes
A luz concentrada em meus olhos