Pòtoprens
Epòk sonm chèche mo m pyese pou m f on tablo
Konplent yo m fonn penn de bèl grenn je k sot n on ma dlo
Nuit la kagou e m ofri l yon powèm kòm kado
Souri l yo kagoule do l gen twòp pwoblèm kòm fado
Kè m tanmen plenn eko yo fò tande son kri m
Booth la pot rekonfò m residive kou yon sèn krim
Tèlman rega yo vid kout ri yo fane san fè pri
Sèkèy dekore tout yon vil soupi yo koule san fè bri
Dèy ap separe chak kafou
Lavi o gadavou manman ranmase kadav ou
Li jwenn bann vant li k ap naje n on ma labou
Tete l nwaye nan san l ap rele bondje chay la lou
Gwo mouche fè lalwa l anmè kou lalwa
Manzè pa delala li chèche soutyen koulwa lwa
Vwazinaj se dra blan zepòl yo prete l yon dra blan
La a l tere kòd lonbrit li pap janm lage l nan bra Blan
Vil la degraba gout pa gout kase bout pa bout
Vil la di l about san dout se pou sa l chache wout
Nan mitan pousyè lafimen
Sapat nan pye malèt sou do vil la pati li pa l flannen
Lari pa dous chaje glòk
Efò foul la se pou se pwezi k pran plas fizi k brake
Li manje piman tankou brav
Espwa rekòlte kè kontan se pou sa danje l brave
Vil la reve koulè yon lakansyèl bonè
Selebre jete dlo pou ti flè k al nan syèl bonè
Chak lalin plenn temwanye pwomès labrenn pote
Lawouze lave je l pou chak flè sezon chagren bwote
Tout kò pwezi a se tou bal
Chak silans s on refren k ap chante ki lè se tou pa l
Solèy la fonn gran jounen ap danse tou pal
Sèmante se jou pa l se li ki dwe pran swen joupa l
Mo fele k ajanse pou akouche pwezi frajil
Mò foli ka danse tout lakou se lavi k fòje l
Sou pil fatra chak kwen vil la kanpe l ap fè apèl
Kò san vi pap di prezan pito l al chèch on bale
Mouch yo di l kòm rapèl olye yon lis pito s on pè l
Ou ka tande s on kè l tèlman rivyè k nan je li pale
De pye l ap kilbite sanble boutèy la rate sib
Fè kò y ap rizibye li di lavi l ap rapousib
Chak fwa l vle pèdi vwa l g on vag ki lonje l lamen
Raple l si l ret sou kwa l li pap janm konn longè lanmè
Pawòl yo touche l nan fon kè l
Li deside plonje al chèche fòs ki nan fondè l
Nan kwazman lanmè ak solèy je l tonbe nan je mèt Agwe
De kozman nan zòrèy li frape pye l rele Anmwe
Vil la pran men lavi malgre katouch nan
Men Leta chaje san fwa sa li pap ba l fè akouchman
Pòtoprens
Época de sonho, eu busco minhas peças pra fazer um quadro
Completamente, eu derreto a pena de belos olhos que saem de uma água
A noite é pesada e eu ofereço um poema como presente
Os sorrisos estão encapuzados, tem muitos problemas como fado
Meu coração começa a chorar, ecoa, eles têm que ouvir meu grito
A porta do estúdio me conforta, resido como uma cena de crime
Tão vazios os olhares, os sorrisos murcham sem valor
Caixão decorado, toda uma cidade suspira, eles escorrem sem barulho
As costas se separam em cada esquina
A vida, oh, que pena, mãe, recolhe seu cadáver
Ela encontra um monte de barrigas nadando em um mar de lama
A cabeça dela afogada no sangue, gritando que a carga é pesada
Uma grande mosca faz a lei amarga como a lei
A comida não é de graça, ela busca apoio na esquina da lei
Vizinhança é um lençol branco, eles lhe emprestam um lençol branco
Lá, enterrada, a corda do umbigo nunca vai soltar ela dos braços brancos
A cidade se degrada, gota a gota, quebrada em pedaços
A cidade diz que é sobre isso, sem dúvida, por isso ela busca o caminho
No meio da poeira e da fumaça
Sapato no pé, mala nas costas, a cidade partiu, não vai se arrastar
A rua não é doce, cheia de lama
O esforço da multidão é pra que a poesia ocupe o lugar da física que quebra
Ela come pimenta como uma valente
A esperança de colher alegria é por isso que o perigo é desafiado
A cidade sonha com as cores de um arco-íris de manhã
Celebra, joga água para as flores que vão pro céu de manhã
Cada lua cheia testemunha a promessa que a brisa traz
O orvalho lava seus olhos, pra cada flor da estação da tristeza
Todo corpo da poesia é um baile
Cada silêncio é um refrão que canta quando é tudo dele
O sol derrete, o grande dia dança em todo lugar
Juro que é seu dia, é ele que deve cuidar do seu lar
Palavras quebradas se ajustam pra dar à luz poesia frágil
A morte louca dança em todo quintal, é a vida que forja
Sobre pilhas de lixo, cada canto da cidade se ergue, fazendo um chamado
Corpo sem vida não vai dizer presente, prefere ir buscar uma vassoura
As moscas dizem como lembrete, ao invés de uma lista, é um peso
Você pode ouvir um coração, tão cheio de rios que em seus olhos falam
De seus pés, ele se arrasta, parece que a garrafa falhou no alvo
Fazendo corpo, eles se reúnem, ele diz que a vida o persegue
Cada vez que ele quer perder a voz, uma onda estica sua mão
Lembre-se, se ele ficar na cruz, nunca vai conhecer a extensão do mar
As palavras o tocam no fundo do coração
Ele decide mergulhar pra buscar a força que está dentro dele
Na interseção do mar com o sol, seus olhos caem nos olhos do mestre Agwe
Dois sussurros em seus ouvidos, ele bate os pés e grita Anmwe
A cidade pega a mão da vida, apesar dos tiros
Mas o Estado carrega sem compaixão, desta vez não vai deixá-la dar à luz.