Zagubiony ksi¹¿ê
Mówi³, ¿e nie ma po co ¿yæ.
T³umaczy³ siê, ¿e nie ma nic,
Bo straci³ dom i m³odzieñcze sny.
Nie mia³ si³y by opanowaæ ³zy.
Kolejny dzieñ nie cieszy³ go..
I nie czeka³ na pierwszy promyk s³oñca.
Nie uœmiecha³ siê wci¹¿ ociera³ ³zy.
Myœla³ "jestem sam, mo¿e jestem z³y?"
By³ jak mg³a, niewidzialny, tajemniczy.
By³ jak kruchy ró¿y kwiat, delikatny.
By³ jak cichy wiatr, ca³kiem wolny,
lecz samotny, jak ocean bez dna,
nieszczêœliwy.
Mówi³, ¿e to nie jego œwiat.
Pragn¹³ wróciæ tam, gdzie siê rodzi dusza,
Gdzie zostawi³ t¹ najwa¿niejsz¹ rzecz.
Wielk¹ przyjaŸñ i mi³oœæ ponad œmieræ.
By³ jak mg³a, niewidzialny, tajemniczy.
By³ jak kruchy ró¿y kwiat, delikatny.
By³ jak cichy wiatr, ca³kiem wolny,
lecz samotny, jak ocean bez dna,
nieszczêœliwy m³ody cz³owiek.
Wiêc dalej idŸ, mój zagubiony ksi¹¿ê.
Szukaj szczêœcia, ja wiem, ze odnajdziesz je.
I odzyskasz swe m³odzieñcze sny,
Bo nie jesteœ sam ... I nie jesteœ z³y...
Príncipe Perdido
Ele disse que não há motivo pra viver.
Explicou que não tem nada,
Porque perdeu o lar e os sonhos de juventude.
Não tinha forças pra conter as lágrimas.
Mais um dia que não o alegrava...
E não esperava pelo primeiro raio de sol.
Não sorria, só secava as lágrimas.
Pensava "estou sozinho, talvez eu seja o problema?"
Era como uma névoa, invisível, misterioso.
Era como uma rosa frágil, delicada.
Era como um vento suave, completamente livre,
mas solitário, como um oceano sem fundo,
infeliz.
Ele dizia que aquele não era seu mundo.
Queria voltar pra onde a alma nasce,
Onde deixou a coisa mais importante.
Uma grande amizade e amor além da morte.
Era como uma névoa, invisível, misterioso.
Era como uma rosa frágil, delicada.
Era como um vento suave, completamente livre,
mas solitário, como um oceano sem fundo,
infeliz jovem.
Então siga em frente, meu príncipe perdido.
Busque a felicidade, eu sei que você vai encontrá-la.
E vai recuperar seus sonhos de juventude,
Porque você não está sozinho... E você não é o problema...