Rotterdam 1940
De bakker brengt het brood van puin tot puin
De postbode vergist zich in de straat
De morgen en de middag groeien door
En in de kranten staat dat het leven verder gaat
Maar velen vragen zich slechts af waarom
Voor velen is de noodzaak om te leven niet meer nodig
Het praten leidt hen af, maar het denken maakt hen stom
En alle vreugd en werk lijkt ver en vreemd en overbodig
Maar van de zee, de havens waait een frisse wind
In ieder huis dat bleef, in iedere schamele kamer
Waar dat mensen overdonderend overwint
Met mokerslagen met een hamer
Het hamert in de straten
Het hamert in de hoofden
Die stad van ons is moegerouwd
Die stad van ons moet worden opgebouwd
Daar kloppen de houwelen
Daar kloppen weer de harten
We gaan vooruit, we bouwen weer
We zwoegen en we sjouwen weer
We moeten door, we willen door
We weten weer: we zijn ervoor
Als bij een legkaart stuk voor stuk
Past weer de arbeid in geluk
En alles wat verloren ging
Wordt eenmaal een herinnering
De bakker brengt het brood als elke dag
De kinderen gaan naar school en spelen weer
Hun schelle stemmen klinken op de straat
De zon schijnt, en er valt wat regen neer
We weten nu dat alles door zal gaan
We doen ons werk, we slapen en we lopen en we eten
Zo zonder erg glijden we weer in ons bestaan
En onze kinderen zullen dit, goddank, het eerst vergeten
Misschien veel later zullen ze ons vragen doen
Maar dan is alles duizendvoud teruggegeven
De tijd reikt over alles heen
En Rotterdam, die stad van ons, is ons gebleven
Roterdã 1940
O padeiro traz o pão de escombros a escombros
O carteiro se confunde na rua
A manhã e a tarde vão se estendendo
E nos jornais está escrito que a vida continua
Mas muitos só se perguntam o porquê
Para muitos, a necessidade de viver já não faz sentido
A conversa os distrai, mas o pensamento os deixa parados
E toda alegria e trabalho parecem distantes, estranhos e desnecessários
Mas do mar, dos portos, sopra um vento fresco
Em cada casa que ficou, em cada quarto humilde
Onde as pessoas vencem de forma avassaladora
Com golpes pesados de um martelo
Martela nas ruas
Martela nas cabeças
Essa cidade nossa está de luto
Essa cidade nossa precisa ser reconstruída
Ali batem as picaretas
Ali os corações batem novamente
Estamos avançando, estamos construindo de novo
Estamos suando e carregando de novo
Temos que seguir, queremos seguir
Sabemos novamente: estamos aqui por isso
Como em um quebra-cabeça peça por peça
O trabalho se encaixa na felicidade
E tudo que se perdeu
Um dia será apenas uma lembrança
O padeiro traz o pão como todo dia
As crianças vão para a escola e brincam de novo
Suas vozes agudas ecoam na rua
O sol brilha, e cai um pouco de chuva
Agora sabemos que tudo vai continuar
Fazemos nosso trabalho, dormimos, andamos e comemos
Sem perceber, deslizamos de volta para nossa existência
E nossas crianças, graças a Deus, esquecerão isso primeiro
Talvez muito depois elas nos façam perguntas
Mas então tudo terá sido devolvido mil vezes
O tempo se estende sobre tudo
E Roterdã, essa cidade nossa, nos pertence.
Composição: Willy Van Hemert