Iemer Mêre Owê
Owê war sint verswunden alliu mîniu jâr !
Ist mir mîn leben getroumet, oder ist ez wâr ?
Daz ich ie wânde ez waere, was daz allez iht?
Dar nâch hân ich geslâfen und entweiz es niht.
Nû bin ich erwachet, und ist mir unbekant
Daz mir hie vor was kündic als mîn ander hant.
Liut unde lant dar inn ich von kinde bin erzogen
Die sint mir worden frömde reht als es sî gelogen.
Die mîne gespilen wâren die sint traege unde alt.
Bereitet ist daz velt, verhouwen ist der walt:
Wan daz daz wazzer fliuzet als ez wîlent flôz,
für wâr mîn ungelücke wânde ich wurde grôz.
Mich grüezet maneger trâge, der mich bekande ê wol.
Diu welt ist allenthalben ungenâden vol.
Als ich gedenke an manegen wünneclîchen tac,
die mir sint enpfallen als in daz mer ein slac.
Iemer mêre owê, iemer mêre owê !
Sempre Mais Ai
Ai, os anos se foram todos pra mim!
Foi um sonho a minha vida, ou será que é real?
Que eu sempre pensei que fosse, o que é tudo isso?
Depois disso, eu dormi e não sei mais.
Agora eu acordei, e é tudo desconhecido
Aqui é mais estranho do que minha outra mão.
Gente e lugar, aqui eu fui criado
Se tornaram estranhos, como se fosse mentira.
Meus brinquedos eram lentos e velhos.
O mundo tá preparado, a floresta tá cortada:
Quando a água flui como se fosse um rio,
Por causa da minha desgraça, eu pensei que ia ficar grande.
Muitos rostos me cumprimentam, que me conheciam bem.
O mundo tá cheio de descontentamento.
Quando eu lembro de muitos dias felizes,
Eles me escaparam como se fossem um sonho.
Sempre mais ai, sempre mais ai!