De slachtoffers
Ik collecteer voor die mensen, juffrouw
Die dachten: "Ook ik ben verdoemd"
Hoewel aan hun leven niets fijns meer was
Toch werden ze fijnen genoemd
Ik vraag om steun voor een pater, mevrouw
Die het allemaal ook niet meer zag
Hij zei in het voorjaar zijn klooster vaarwel
Maar is nu nog niet aan de slag
Ik vraag om troost voor een bruidspaar, meneer
Want hij is katholiek en zij niet
En zoiets verknoeit de familieband
Omdat haar geloof dat gebiedt
Wie was de schuld, wie dacht het uit
Wie was er fout, zoek het maar uit
Ik vraag geen wrok - wat heb ik daaraan
Geef me maar troost - dan kan ik gaan
Ik collecteer voor een kindje, juffrouw
Dat bang werd gemaakt voor de hel
Het praat elke week met een dokter nou
Geduld maar, dan helpt dat wel
En ook voor dat soort predikanten, mevrouw
Dat ooit uit het ambt werd gezet
Omdat er weer meer op de lettertjes
Dan wel op de geest werd gelet
Ik vraag om troost voor een echtpaar, meneer
Het is het bekende verhaal
Geen kindertjes meer, dan niet lief doen in bed
De slachtoffers van het moraal
Wie was de schuld, wie dacht het uit
Wie was er fout, zoek het maar uit
Ik vraag geen wrok - enkel een traan
Geef me maar troost - dan kan ik gaan
As vítimas
Eu estou arrecadando para essas pessoas, senhora
Que pensaram: "Eu também estou condenado"
Embora nada de bom restasse em suas vidas
Ainda assim, eram chamados de finos
Eu peço apoio para um padre, senhora
Que também não via mais saída
Ele disse adeus ao seu convento na primavera
Mas ainda não começou a trabalhar
Eu peço consolo para um casal de noivos, senhor
Porque ele é católico e ela não
E algo assim estraga os laços familiares
Pois a fé dela assim determina
Quem foi o culpado, quem pensou nisso
Quem estava errado, descubra você mesmo
Não peço rancor - pra que eu quero isso
Me dê consolo - então eu posso ir
Eu estou arrecadando para uma criança, senhora
Que foi assustada com o inferno
Ela conversa toda semana com um médico agora
Paciência, isso vai ajudar
E também para esses tipos de pregadores, senhora
Que foram expulsos do cargo
Porque se preocupavam mais com as letras
Do que com o espírito, de fato
Eu peço consolo para um casal, senhor
É a história de sempre
Sem filhos, então não tem carinho na cama
As vítimas da moralidade
Quem foi o culpado, quem pensou nisso
Quem estava errado, descubra você mesmo
Não peço rancor - apenas uma lágrima
Me dê consolo - então eu posso ir