Karien
Karien, ik wou iets zeggen
Iets proberen uit te leggen
Dat ik het zo fijn vind je te zien
En dat ik het zo fijn vind dat je komt
Dat verwondert je misschien
Ik ga nu terug tot voor mijn trouwen
O, ik kende toen al heel wat lieve vrouwen
Ook je moeder al een tijd
Ik vond haar lief, dat wel, maar toch
Ik dacht toen: nee, niet voor altijd
Karien, als jij niet was gekomen
Had ik misschien nooit die stap genomen
Was ik misschien nooit met haar getrouwd
En was het nooit geweest als nu
Nu ik zo zielsveel van haar houd
Jaren later ging ons huwelijk
Goed de mist in, het was afschuwelijk
Ik kende een tijd een andere vrouw
En ik wou het liefst bij moeder weg
Maar hoe moest het dan met jou?
Kijk, in m'n eigen jonge jaren
Toen ze thuis gescheiden waren
Toen mijn vader plots verdween
Zat ik tien jaar van mijn jeugd
Bij mijn moeder, heel alleen
Nou, en ieder mens heeft zo zijn grillen
Nou, mijn moeder, die hield van drillen
En ik vocht dan altijd terug
Was mijn vader dan maar thuis
Voor een steuntje in de rug
Want ik dacht: een kind is, als het kan
Toch wel een vader waard
Een moeder is dan toch te weinig
Want anders is er geen tegenwicht
Het leven wordt gauw onveilig
Ach, een kind is, als het kan
Toch wel een vader waard
Een moeder, net te weinig
Het liefst tussen vader en moeder in
Daar is het leven veilig
Ach Karien, je moest eens weten
Hoe ons huwelijk toen heeft gezeten
Met de afgrond heel dichtbij
Maar op het randje van het ravijn
Stond een kind, en dat was jij
En jij vroeg ons, zonder spreken
Om nog niet voorgoed te breken
Ik kwam met moeder aan de praat
We zochten naar een wijze man
En die vroegen we om raad
We hadden elke week bij hem gesprekken
Waarin hij ons liet ontdekken
Dat ons huwelijk was gestrand
Op een klip van onbegrip
In een kolk van onverstand
Nou, in het begin ging dat wel moeizaam
Maar ons schip, dat raakte langzaam
Uit het ondiep water vrij
We kregen hoop dat het toch kon
Ik bij haar, zij bij mij
Dus, je hebt er twee keer in ons leven
Voor gezorgd dat we samen bleven
Zij bij mij en ik bij haar
En wij gingen door de tijd
Steeds meer houden van elkaar
Dank je wel, Karien; ons kindje
Woont al weer samen, met een vrindje
Voor je koppelaarstalent
Dank je wel, lieve Karien
Dank je wel, dat je er bent
Maar ik dacht: een kind is, als het kan
Toch wel een vader waard
Een moeder is dan toch te weinig
Want anders is er geen evenwicht
Het leven wordt gauw onveilig
Ach, een kind is, als het kan
Toch wel een vader waard
Een moeder, net te weinig
Het liefst tussen vader en moeder in
Daar is het leven veilig
Karien
Karien, eu queria dizer algo
Tentar explicar um pouco
Que eu fico tão feliz em te ver
E que eu fico tão feliz que você vem
Isso pode te surpreender
Vou voltar no tempo, antes do meu casamento
Ah, eu já conhecia várias mulheres legais
Sua mãe, há um tempo já
Eu a achava doce, isso é verdade, mas mesmo assim
Eu pensava: não, não é pra sempre
Karien, se você não tivesse vindo
Talvez eu nunca tivesse dado esse passo
Talvez eu nunca tivesse casado com ela
E nada teria sido como agora
Agora que eu a amo tanto
Anos depois, nosso casamento
Foi pro brejo, foi horrível
Eu conheci outra mulher
E eu queria mesmo era sair de casa
Mas como ficaria com você?
Olha, na minha juventude
Quando eles se separaram em casa
Quando meu pai desapareceu de repente
Passei dez anos da minha infância
Com minha mãe, bem sozinho
Pois é, cada um tem suas manias
Minha mãe, ela gostava de ser rígida
E eu sempre lutava de volta
Se meu pai estivesse em casa
Seria um apoio pra mim
Porque eu pensava: uma criança, se puder
Merece ter um pai
Uma mãe é pouco demais
Porque senão não tem equilíbrio
A vida logo fica perigosa
Ah, uma criança, se puder
Merece ter um pai
Uma mãe, só não é suficiente
O ideal é estar entre pai e mãe
Lá é onde a vida é segura
Ah Karien, você não imagina
Como nosso casamento estava
Com o abismo bem perto
Mas na beira do precipício
Estava uma criança, e essa era você
E você nos pedia, sem falar
Para que não quebrássemos pra sempre
Eu conversei com minha mãe
Procuramos um homem sábio
E pedimos conselhos a ele
Tínhamos conversas com ele toda semana
Onde ele nos fez perceber
Que nosso casamento havia naufragado
Em um rochedo de incompreensão
Em um redemoinho de falta de entendimento
No começo foi difícil
Mas nosso barco, aos poucos
Foi se libertando das águas rasas
Começamos a ter esperança de que ainda dava
Eu com ela, ela comigo
Então, você foi a responsável duas vezes em nossas vidas
Por nos manter juntos
Ela comigo e eu com ela
E nós passamos o tempo
Amando cada vez mais um ao outro
Obrigado, Karien; nossa criança
Já mora de novo, com um amiguinho
Por seu talento de unir casais
Obrigado, querida Karien
Obrigado por estar aqui
Mas eu pensava: uma criança, se puder
Merece ter um pai
Uma mãe é pouco demais
Porque senão não tem equilíbrio
A vida logo fica perigosa
Ah, uma criança, se puder
Merece ter um pai
Uma mãe, só não é suficiente
O ideal é estar entre pai e mãe
Lá é onde a vida é segura