Meisjes van 113
Hebben van die haperende voeten
Lopen daarmee overal tegenan
Weten helemaal niet wat ze moeten
Zetten de tv dan maar weer an
Moeten zwarte jurken, van die grote maten, aan
Die ze bij d'r oma zo afschuwelijk vonden staan
Willen niet in bejaardencentra, moeten er toch heen
En zijn daar met z'n honderden verschrikkelijk alleen
Meisjes van honderddertien, niet zo gelukkig
Meisjes van honderddertien, d'r net overheen
Te kippig voor kranten
Te doof voor de merels
Te jong voor 't graf en
Te oud voor de kerels
Met 't vage gevoel
Voor niks meer te deugen
En kallempjes aan
Verdampt je geheugen
Meisjes van honderddertien
Nog net niet gestoord
Honderd en dertien
Moeten nog voort
Meninas de 113
Têm aqueles pés que não ajudam
Batendo em tudo que encontram
Não sabem bem o que fazer
Ligam a TV só pra passar o tempo
Precisam usar vestidos pretos, de tamanhos grandes,
Que achavam horríveis na casa da avó
Não querem ir pra asilos, mas têm que ir
E lá estão, centenas, se sentindo tão sozinhas
Meninas de cento e treze, não tão felizes
Meninas de cento e treze, já passaram da fase
Muito imaturas pra jornais
Muito surdas pros pássaros
Muito jovens pra cova e
Muito velhas pros caras
Com essa sensação vaga
De que não servem pra nada
E com a cabeça a mil
Esquecem o que é viver
Meninas de cento e treze
Ainda não estão loucas
Cento e treze
Ainda têm que seguir