La Ziatta (La Tieta)
A la desterà al veint
con un colp al persian
l'è acsè lèrgh al sòo let
e i linzòo fradd e grand
tòt dò i oc' mez e srèe
zercherà n'ètra man
sèinza catèr nisun
come aièr, come edman
Al so stèr da per lèe
l'è un sò amigh da tant'an
ch'a l' ch'gnass tòtt i sòo quèl
fin al pighi dla man;
la scultarà al gnulèr
d'un gat vec' e castrèe
ch'a gh' dòrm inzèmma a i znoc
d'invèren tòtt al dè.
Un breviari apugièe
in vatta a la tulatta
e un gaz d'acqua trincèe
quand a s'lèva la żiatta
Un spec' vec' e incrinèe
a gh'arcurdarà pian
come al tiemp l'è pasèe
come in vulèe via i an,
e gl'insaggni dl'etèe
per al stridi i s' sèn pèrs,
quanti rughi ch'a gh'è
e i oc' come i èn divèrs.
L'a gh' butarà un suris
la purtinèra ed ca'
per l'urgói cg' a gh'la lèe
perché a gh' fa bèin i fat;
tòtt i dè fèr l'istass
ciapèr al filibùs
per badèr ai tragatt
d'un avuchèe nèe stóff,
cun al quèl an andrèe
l'aviva fat la "stratta"
ma tant tèimp l'è pasèe
ch'a n s'arcorda la żiatta.
Lèe ch'l'ha sèimpr in piò un piat
quand ariva Nadèl,
lèe ch'la 'n vòl mai nisun
se un dè, a chès, l'a s' sèint mèl,
lèe ch'l'a 'n gh'ha gnanca un fióo
sol quall ed sóo fradel,
lèe ch'l dis: "L'a 'n va mel!"
Ch'l'a dis: "A fagh tant bè!"
E la dmanga del Pèlmi
la cumprarà a sòo anvod
un bel ram longh d'uliv
e un pèr ed calzatt nóv
e po' in cesa tótt dóo
i faran come al pret
e i pregherai Gesó
ch'a l'va a Gerusalem;
po' a gh' darà soquant franch
de mattr'ind 'na casatta
perché a s' dèv risparmièr
com la fa lèe, żiatta.
E un dè a s'gh'ha da murir
com' piò o meno i fan tótt,
cun 'na frèva da gnint
l'andrà in cal póst tant brótt;
l'avrà bele paghe
un prèt ch'a s'sèint a póst,
la casa, al funerèl
e la Massa di mort,
E i fior ch'i andrai andrèe
al sóo trèst suplimèint
i èn cal cosi che pass
a l' se scorda la zèint;
a gh' resterà po' i fior
e i drap negher e zal
e dedrèe un vec' amigh
scuvèrt un mumèint fa
e un santèin a l' dirà
ch'l'è morta n'ètra sciatta;
ch'l'arpóunsa in pès, amen,
e scurdaramm la żiatta
A Tieta
Na manhã de domingo
com um tapa na persiana
ela tá tão longe da cama
e os lençóis frios e grandes
todos os olhos meio abertos
procurando outra mão
sem saber de ninguém
como ontem, como amanhã
O seu jeito de estar aqui
é um amigo de muito tempo
que conhece tudo dela
até o jeito de pegar na mão;
ela escuta o ronronar
de um gato velho e castrado
que dorme junto aos cobertores
no inverno, o dia todo.
Um breviário apoiado
em cima da mesinha
e um gole d'água tomado
quando ela levanta a gata
Um espelho velho e trincado
vai lembrar devagar
como o tempo passou
como se quisesse ir embora,
e os sinais da idade
pelo grito se sentem perdidos,
tantas rugas que tem
e os olhos como são diferentes.
Ela vai dar um sorriso
à porta-voz da casa
pelo orgulho que ela tem
porque faz bem as coisas;
todos os dias é a mesma
pegar o filhote
pra cuidar dos trâmites
de um avô que já não tá mais,
com o qual andou
fazia a "estrada"
más tanto tempo passou
que não se lembra da gata.
Ela que sempre tem um prato
quando chega o Natal,
ela que nunca quer ninguém
se um dia, ah, se sente mal,
ela que não tem nem um filho
só aquele irmão,
ela que diz: "Não vai ficar bem!"
Ela diz: "Faz tão bem!"
E a dama do Pélmi
vai comprar no seu lugar
um belo ramo longo de oliveira
e um par de sapatos novos
e depois em casa os dois
vão fazer como o padre
e vão rezar a Jesus
que vai a Jerusalém;
depois ela vai dar um tanto de grana
pra guardar numa caixinha
porque tem que economizar
como faz a gata.
E um dia vai ter que morrer
como mais ou menos todo mundo,
com uma febre de nada
vai pra aquele lugar tão feio;
vai ter boas pagas
um padre que se sente a postos,
a casa, o funeral
e a Missa de corpo presente,
e as flores que vão levar
no seu triste suplemento
são aquelas coisas que passam
que se esquece a gente;
vão ficar então as flores
e os panos pretos e brancos
e atrás um velho amigo
descobrir um monumento feito
e um santinho vai dizer
que morreu outra gata;
que a alma em paz, amém,
e vamos esquecer a gata.