Groeten Uit Saigon
In Saigon vierden wij feest
En liep ik een ziekte op
Wij gedroegen ons als een beest
Met de hoeren van Saigon
Tot op een dag mijn beste vriend
Op een mijn liep van de Vietcong
Ik schreef mijn moeder ik wil naar huis
Ik wil weg hier uit Saigon
Wij rookten opium puur uit angst
De vijand naderde Saigon
Omdat op een dag de President besloot
Dat Saigon verloren was
Als het donker wordt voel ik weer die angst
Die ik voelde in Saigon
De dokter zegt je leeft niet lang
Door die ziekte uit Saigon
Ik verloor mijn vriend
Ik verloor mijn hart
Ik verloor mijn jeugd
Daar in Saigon
Nu ben ik op weg naar het Witte Huis
Met mijn revolver uit Saigon
Ik wil de president zijn ogen zien
Met mijn revolver in zijn mond
En als ik de trekker overhaal zeg ik:
De groeten uit Saigon
Saudações de Saigon
Em Saigon nós festejamos
E peguei uma doença
Nos comportamos como animais
Com as garotas de Saigon
Até que um dia meu melhor amigo
Pisou numa mina do Vietcong
Escrevi pra minha mãe que quero voltar pra casa
Quero sair daqui de Saigon
Fumamos ópio puro de medo
O inimigo se aproximava de Saigon
Porque um dia o Presidente decidiu
Que Saigon estava perdida
Quando escurece, sinto de novo aquele medo
Que senti em Saigon
O médico diz que não vou viver muito
Por causa daquela doença de Saigon
Perdi meu amigo
Perdi meu coração
Perdi minha juventude
Lá em Saigon
Agora estou a caminho da Casa Branca
Com meu revólver de Saigon
Quero ver os olhos do presidente
Com meu revólver na boca dele
E quando eu puxar o gatilho, vou dizer:
Saudações de Saigon